body encyclopedia
 
قالب وبلاگ
 

لوتیراستام Levetircetam یا کپرا (Keppra)

اداره ی نظارت بر غذا و داروی آمریکا داروی کپرا(Keppra) را برای درمان صرع های پارسیل مورد تایید قرار داد. این دارو که با نام ژنریک لوتیراستام و به شکل آهسته رهش تولید می شود ٬ برای استفاده در افراد بالای 16 سال تاییده دریافت کرده است.. بی خوابی ٬ تحریک پذیری و گیجی از مهمترین عوارض جانبی این دارو برشمرده شده اند.

اکس کاربازپین Oxacarbazepine یا تریلپتال(Trileptal)

اکس کاربازپین به عنوان یک داروی ضد صرع به صورت کمکی یا منوتراپی در درمان تشنج های پارسیل و ژنرالیزه ی تونیک-کلونیک به کار می رود. همچنین این دارو به عنوان یکی از داروهای متفرقه ی موثر در درمان اختلالات پانیک در گروهی از بیماران است. اکس کاربازپین با بلوک کانال های سدیمی حساس به ولتاژ، منجر به جلوگیری از انتشار تشنج در مغز می شود. این دارو یک جایگزین موثر برای کاربامازپین در بیمارانی است که به دلیل برخی از عوارض جانبی غیر قابل تحمل و تداخلات دارویی مهم و اساسی ، قادر به ادامه ی درمان با کاربامازپین نیستند.

اکس کاربازپین به شکل قرص های ۱۵۰، ۳۰۰ و ۶۰۰ میلی گرمی در دنیا و در بازار دارویی کشور موجود است.

اکس کاربازپین به خوبی از دستگاه گوارش جذب می شود. این دارو به میزان وسیعی در بدن منتشر شده و حدود ۴۰ درصد آن به پروتئین های پلاسما متصل می شود. دارو در کبد به سرعت و به مقدار زیادی به متابولیت اصلی خود که دارای خواص ضد صرعی است ، متابولیزه می شود. این دارو عمدتا به شکل متابولیت هایش از طریق ادرار دفع می شود. نیمه عمر حذف اکس کاربازپین 1 تا 5.2 ساعت و برای متابولیت مونوهیدروکسی آن 8 تا 14 ساعت است. اکس کاربازپین و مشتق مونوهیدروکسی آن از سد جنینی عبور کرده و در شیر مادر ترشح می شوند.

اکس کاربازپین در افرادی که به آن حساسیت دارند ، منع مصرف دارد.  همچنین 20 تا 30 درصد بیمارانی که به کارمازپین حساس بوده اند نسبت به اکس کاربازپین واکنش های ازدیاد حساسیتی نشان داده اند. از این رو در بیماران حساس به کاربامازپین ، پس از مصرف اکس کاربازپین ، با مشاهده ی اولین علامت ازدیاد حساسیت باید بلافاصله درمان را متوقف نمود. مانند سایر داروهای ضد صرع ، قطع درمان با اکس کاربازپین یا تبدیل به یک درمان دیگر یا از یک درمان دیگر به این دارو باید به تدریج انجام شود تا جلوی افزایش ناگهانی تناوب حملات تشنجی را بگیرد.

بروز علایم هیپوناترمی شامل تهوع ، سردرد ، لتارژی ، بیقراری ، پریشانی و کاهش احساس و سطح سرمی سدیم بیمار را مرتبا چک نمایید. در صورت مصرف همزمان اکس کاربازپین با کاربامازپین ، والپروئیک اسید و وراپامیل ، سطح سرمی متابولیت فعال اکس کاربازپین کاهش پیدا می کند. در صورت مصرف همزمان اکس کاربازپین با داروهای ضد بارداری هورمونی ، سطح سرمی اتینل استرادیول و لوونورژسترل کاهش یافته و اثرات ضد بارداری این داروها کم می شود. در صورت مصرف همزمان اکس کاربازپین با فنوباربیتال و فنی تویین ، سطح متابولیت فعال اکس کاربازپین کاهش و سطح سرمی فنوباربیتال و فنی تویین افزایش می یابد. و در صورت مصرف همزمان اکس کاربازپین با نوشیدنی های الکلی، میزان مهار CNS  افزایش می یابد. عوارض جانبی شایع مشاهده شده پس از مصرف اکس کاربازپین شامل خستگی ، سردرد ، سرگیجه ، خواب آلودگی ، آتاکسی ، ترمور، گیجی و منگی ، دوبینی ، اختلال دید ، تهوع ، استفراغ ، درد شکمی ، هیپوناترمی و عفونت دستگاه تنفسی فوقانی است.

داروی اکس کاربازپین به تنهایی یا به صورت درمان کمکی در درمان صرع پارسیل در جوانان و کودکان ‪ 4 تا ‪16 سال استفاده می ‌شود. عوارض پوستی بسیار شدیدی مانند نشانگان استیون جانسون و توکسیک اپیدرمال نکرولیزیز در هر دو گروه سنی استفاده‌ کننده از این دارو گزارش شده است. این بیماری‌ های خطرناک و تهدید کننده ی حیات باعث بستری شدن در بیمارستان و حتی مرگ می‌ شود. با مصرف مجدد دارو عوارض پوستی دوباره عود می‌ کند. بنابراین چنانچه مصرف دارو با بروز عوارض شدید پوستی همراه باشد باید دارو قطع شده و داروی جدیدی جایگزین شود.

متوسط زمان بروز این بیماری ‌های پوستی ‪ 19 روز پس از شروع مصرف دارو است. یکی دیگر از عوارض جانبی و برگشت پذیر این دارو واکنش‌های افزایش حساسیت درگیر کننده ی چند عضو است که بعد از به طور متوسط ‪ 13 روز (‪   4 تا ‪ 60 روز) مصرف دارو بروز می‌ کند. این بیماری با علایمی مانند تب و کهیر ، بزرگی غدد لنفاوی ، هپاتیت ، اختلال در عملکرد کبدی ، اختلالات خونی ، خارش ، التهاب کلیه ، کاهش تولید ادرار ، نشانگان کلیه و کبد ، درد مفاصل و ضعف شدید ماهیچه‌ ای همراه است. اگرچه تعداد افرادی که به دلیل بروز این عارضه در بیمارستان بستری می ‌شوند یا می‌ میرند کم است ولی چند مورد گزارش شده است. در صورت ادامه پیدا کردن علایم بیماری دارو باید قطع شود و داروی جدیدی جایگزین شود. تاکنون موردی از واکنش حساسیت متقاطع با سایر داروها در کسانی که به مصرف این دارو حساسیت دارند مشاهده نشده است. با وجود این ممکن است بین این دارو و سایر داروهای حساسیت‌ زا هم پوشانی وجود داشته باشد.

فنوباربیتال Phenobarbital یا لومینال(Luminal)

رده ی درمانی: باربیتورات ها

اشکال دارویی: قرص ، شربت

موارد مصرف:

فنوباربیتال در درمان انواع مختلف صرع به خصوص در کودکان استفاده می شود. فنوباربیتال در درمان بی خوابی و اضطراب نیز مصرف می شود.

این دارو از طریق‌ خوراکی‌ سریع جذب‌ شده و در بافت‌های بدن‌ و مغز انتشارمی ‌یابد ٬ توسط کبد متابولیزه‌ می ‌شود. راه‌ دفع‌ دارو کلیوی‌ است‌ ، حدود 30ـ20 درصد دارو بدون‌ تغییر دفع‌ می ‌شود.

مکانیسم اثر:

این‌ دارو با اثر بر نورونها تحریک پذیری آنها‌ را کاهش‌ می دهد. باربیتورات ها با اتصال به گیرنده ی گابا و افزایش فعالیت گابا بر گیرنده ها همانند بنزودیازپین ها موجب تسهیل ورود یون کلر می شوند. باربیتورات ها بر گیرنده AMPA نیز اثرات مهاری دارند. این‌ دارو از یک‌ طرف‌ اثر مهاری‌ گاما آمینوبوتیریک‌ اسید (GABA)را افزایش‌ می ‌دهد و از طرف‌ دیگر اثر تحریکی ‌گلوتامیک‌ اسید را کم‌ می ‌کند و بدین‌ ترتیب ‌با مهار انتخابی‌ نورون‌های‌ غیرطبیعی ‌، مانع‌ انتشار امواج‌ از کانون‌ صرعی‌ می‌ شود.

عوارض جانبی:

شایع ترین عارضه ی جانبی ناشی از مصرف فنوباربیتال خواب آلودگی و خستگی ، افسردگی ، افزایش فعالیت در کودکان (بیش فعالی) ، اشکال در توجه ، گیجی ، مشکلات حافظه ، کاهش میل جنسی در مردان ، لکنت زبان ، ناراحتی معده ، کم خونی ، کمبود اسید فولیک ، راش(جوش) ،  تب ، کاهش سطح کلسیم و ضعف مغز استخوان.

موارد منع‌ مصرف‌: در پورفیری ‌ نباید مصرف‌ شود.

هشدارها: در بیماران‌ مبتلا به‌ اختلال‌عملکرد کبد یا کلیه‌ و ضعف‌ تنفسی‌ با احتیاط مصرف‌ شود.

تداخل‌ دارویی‌: این‌ دارو غالبا غلظت ‌پلاسمایی‌ کاربامازپین‌ ، کلونازپام‌ ، فنی ‌توئین‌ و والپروات‌ و در مواردی ‌اتوسوکسیمید را کاهش‌ می‌ دهد. این‌ داروبا تسریع‌ متابولیسم‌ وارفارین‌ موجب‌ کاهش‌ اثر ضد انعقادی‌ آن‌ می ‌گردد.داروهای‌ ضد افسردگی‌ و ضد جنون‌ با کاهش‌ آستانه‌ ی تشنج‌ ، با اثرات‌ ضدتشنجی ‌این‌ دارو مقابله‌ می‌ کنند. این‌ دارومتابولیسم‌ داروهای‌ ضد افسردگی‌ سه‌ حلقه ‌ای‌ را افزایش‌ و در نتیجه‌ موجب‌ کاهش‌ غلظت‌ پلاسمایی‌ آنها می‌ گردد. این ‌دارو موجب‌ افزایش‌ سرعت‌ متابولیسم ‌دیگوکسین ‌، کورتیکواستروئیدها وسیکلوسپورین ‌، داروهای‌ ضد بارداری‌ خوراکی ‌، تئوفیلین‌ و در نتیجه‌ کاهش‌ اثرات ‌آنها می ‌گردد.

فنی توئین Phenytoin یا دیلانتین(Dilantin)

موارد مصرف‌: فنی‌ تویین در کنترل‌ تمام ‌انواع‌ صرع‌ به‌ غیر از حملات‌ صرع‌ کوچک ، درد عصب‌ سه‌ قلو ، حمله‌ ی مداوم‌ صرعی ‌، آریتمی‌ قلبی‌ و نیز برای‌ تسریع‌ در التیام‌ زخم ها (به صورت‌ موضعی) به کار می ‌رود.

مکانیسم‌ اثر: این‌ دارو در غلظت‌های ‌درمانی‌ با انسداد کانال های‌ سدیم‌ و مهار ایجاد پتانسیل‌های‌ عمل‌ تکراری‌ اثر ضد تشنج‌ خود را اعمال‌ می ‌کند. فنی ‌توئین‌ همچنین‌ آزاد شدن‌ سروتونین‌ ونوراپی ‌نفرین‌ را مهار کرده‌ و بر غلظت ‌سایر واسطه‌ های‌ عصبی‌ تاثیر می ‌گذارد.

جذب‌ خوراکی‌ اشکال‌ مختلف‌ فنی‌ توئین‌ آهسته‌ و متغیر است‌. جذب‌ فنی ‌توئین‌ در تزریق‌ داخل‌ عضلانی ‌غیر قابل‌ پیش ‌بینی‌ است‌ و مقداری‌ از دارو در عضله‌ رسوب‌ می ‌کند. به‌ همین‌ دلیل‌ این‌ روش‌ تجویز توصیه‌ نمی ‌شود. تزریق این دارو در کبد متابولیزه‌ شده‌ و از طریق‌ ادرار دفع ‌می ‌شود. متابولیسم‌ این‌ دارو وابسته‌ به‌ مقدار داروی‌ مصرفی‌ بوده‌ و اشباع‌ پذیراست‌. نیمه‌ عمر این‌ دارو بطور متوسط 24 ساعت‌ است‌.

موارد منع‌ مصرف‌: در صورت‌ وجود پورفیری ‌، اختلالات‌ بافت‌ هدایتی قلب‌ ، برادی کاردی‌ سینوسی ‌، بلوک ‌سینوسی‌ دهلیزی ‌، بلوک قلبی‌ درجه‌ ی دو و سه ، سندرم‌ استوک‌ ـ آدامز نباید مصرف‌ شود.

هشدارها:

1ـ در صورت‌ مقدار مصرف‌ زیاد دارو، ممکن‌ است‌ متابولیسم‌ کبدی ‌اشباع‌ شود و غلظت‌ پلاسمایی‌ دارو ازمحدوده‌ ی درمانی‌ فراتر رفته‌ و سمیت‌ بروز کند.

2 ـ در صورت‌ وجود نارسایی‌ کبدی ‌، کمی ‌فشار خون‌ یا نارسایی‌ قلبی‌ باید با احتیاط مصرف‌ شود.

3 ـ این‌ دارو ممکن‌ است‌ غلظت‌ پلاسمایی ‌کلسیم‌ را کاهش‌ داده‌ و در نتیجه‌ ، راشیتیسم‌ و استئومالاسی‌ بروز کند.

4 ـ تزریق‌ وریدی‌ فنی‌ توئین‌ با سرعت ‌بیش‌ از 50 میلی‌ گرم‌ در دقیقه‌ ممکن‌ است‌ منجر به‌ کلاپس‌ قلبی-عروقی همراه‌ با آریتمی ‌، کمی‌ فشار خون‌ ، تضعیف‌  CNS وتغییراتی‌ در عملکرد تنفسی‌ (ازجمله‌ توقف‌ تنفسی‌) گردد.

عوارض‌ جانبی‌: تهوع‌ ، استفراغ‌ ، اغتشاش ‌شعور، سرگیجه‌ ، سردرد ، رعشه‌ ،عصبانیت ‌، بی‌ خوابی‌ ، به ندرتŠ دیسکینزی‌ ، نوروپاتی‌ محیطی ‌، عدم‌ تعادل ‌، اختلال‌ در تکلم‌ ، حرکات‌ مداوم‌ و غیرارادی‌ چشم‌ به‌ عقب‌ و جلو ، تاری‌ دید ، بثورات‌ جلدی‌ ، بزرگ‌ شدن‌ ترکیب‌ صورت‌ ، پرمویی‌ ، آکنه‌ ، تب‌ و هپاتیت ‌، اریتم‌ مولتی‌ فرم ‌، نکروز پوست ‌، لنفادنوپاتی‌ و هیپرتروفی‌ لثه ‌ها ازعوارض‌ جانبی‌ دارو هستند.

تداخل‌ های‌ دارویی‌: این‌ دارو غلظت ‌پلاسمایی کلونازپام‌ ، کاربامازپین‌ و والپروات‌ را کاهش‌ و غلظت‌ پلاسمایی ‌فنوباربیتال‌ را افزایش‌ می ‌دهد. گاهی‌ اوقات ‌نیز غلظت‌ پلاسمایی‌ اتوسوکسیمید وپریمیدون‌ را کم‌ می ‌کند. اسید استیل ‌سالیسیلک‌ ، داروهای‌ ضد باکتریایی‌ شامل‌ کلرامفنیکل‌ ، سیکلوسرین‌ ، ایزونیازید ، کوتریموکسازول‌ و مترونیدازول‌ و نیز فلوکستین‌ ، دیلتیازم‌ ، نیفدیپین‌ و سایمتیدین‌ غلظت‌ پلاسمایی‌ فنی ‌توئین‌ را زیاد می‌ کنند. این‌ دارو متابولیسم‌ وارفارین‌ را کاهش‌ می ‌دهد که‌ احتمالا اثر ضد انعقادی‌ آن ‌کاهش‌ می‌ یابد. داروهای‌ ضد افسردگی‌ وضد جنون‌ با کاهش‌ آستانه‌ ی تشنج‌ ، با اثر ضد تشنجی‌ این‌ دارو مقابله‌ می‌ کنند. فنی ‌توئین‌ غلظت‌ پلاسمایی‌ داروهای‌ ضد افسردگی سه‌ حلقه‌ ای‌ را کاهش‌ می‌ دهد. متابولیسم‌ سیکلوسپورین‌ توسط فنی ‌توئین‌ تسریع‌ شده‌ و در نتیجه‌ غلظت ‌پلاسمایی‌ آن‌ کاهش‌ می ‌یابد. فنی‌ توئین ‌متابولیسم‌ داروهای‌ ضدبارداری‌ خوراکی ‌را افزایش‌ و در نتیجه‌ اثر آنها را کاهش‌ می ‌دهد.

پریمیدون Primidone یا مایزولین(Mysoline)

موارد مصرف‌: این‌ دارو در درمان‌ انواع ‌صرع‌ به‌ غیر از صرع‌ کوچک و رعشه‌ به کار می ‌رود.

مکانیسم‌ اثر: اگرچه‌ پریمیدون‌ در بدن‌ به ‌فنوباربیتال‌ تبدیل‌ می شود ، اما مکانیسم‌ اثرخود پریمیدون‌ احتمالا شبیه‌ فنی ‌توئین ‌است‌.

این‌ دارو جذب‌ خوراکی‌ کاملی‌ دارد. در کبد به‌ فنوباربیتال‌ تبدیل‌ می ‌شود. فنوباربیتال‌ در بدن‌ به‌ آهستگی ‌تجمع‌ یافته‌ و سطح‌ پلاسمایی‌ آن‌ به‌ دو الی سه برابر سطح‌ پلاسمایی پریمیدون‌ می‌ رسد. دفع‌ دارو و متابولیت‌های‌ آن‌ از طریق‌ کلیه‌ می ‌باشد.

هشدارها: در صورت‌ وجود اختلال‌ عملکرد کبد یا کلیه‌ و ضعف‌ تنفسی باید با احتیاط تجویز شود.

عوارض‌ جانبی‌: خواب‌ آلودگی ‌، عدم‌ تعادل ‌، تهوع‌ ، اختلالات‌ بینایی‌ و بثورات‌ جلدی‌ ، به خصوص‌ در شروع‌ درمان‌ بروز می‌ کند و معمولا با ادامه‌ ی درمان‌ برگشت ‌پذیر هستند. سایر عوارض‌ دارو شامل‌ افسردگی ، تحریک ‌پذیری ‌، بی قراری‌ و اغتشاش‌ شعور در سالمندان‌ ، هیجانات‌ و فعالیت‌ زیاد و غیرعادی‌ در کودکان‌ و آنمی‌ مگالوبلاستیک‌ هستند.

تداخلات‌ دارویی‌: این‌ دارو غالبا غلظت‌ پلاسمایی‌ کاربامازپین ‌، کلونازپام‌ ، فنی توئین‌ و والپروات‌ و در مواردی‌ اتوسوکسیمید را کاهش‌ می ‌دهد. این‌ دارو موجب‌ افزایش‌ متابولیسم‌ وارفارین‌ داروهای‌ ضد افسردگی‌ سه‌ حلقه ‌ای ‌، دیگوکسین‌ ، کورتیکواستروییدها ، سیکلوسپورین‌ ، داروهای‌ ضد بارداری ‌خوراکی‌ و تئوفیلین‌ شده‌ و در نتیجه‌ اثرات‌ این‌ داروها را کاهش‌ می‌ دهد. داروهای ‌ضدافسردگی‌ و ضد جنون‌ با کاهش ‌آستانه‌ ی تشنج‌ ، با اثرات‌ ضد تشنجی‌ این ‌دارو مقابله‌ می ‌کنند. این‌ دارو اثر وراپامیل ‌و دیلتیازم‌ و احتمالا نیفدیپین‌ را کاهش‌ می ‌دهد.

والپروات سدیم یا والپروئیک اسید Valproate sodium یا Valproic acid

رده ی درمانی: داروهای ضد صرع

اشکال دارویی: قرص ٬ شربت ٬ آمپول ٬ کپسول

موارد مصرف:

والپروئیک اسید برای درمان صرع ابسانس ساده و مرکب تجویز می‌ شود. در این نوع صرع بیمار به ‌طور ناگهانی دچار از دست دادن هوشیاری می ‌شود به ‌طوری که چهره‌ اش بی ‌حالت شده ، بی‌ حرکت باقی می‌ ماند. والپروئیک اسید کمک می‌ کند تا دفعات بروز این صرع کمتر گردد.

مکانیسم‌ اثر: این‌ دارو شبیه‌ فنی‌ توئین‌ وکاربامازپین‌ با انسداد جریان‌ سدیم‌ ، از فعالیت‌ با فرکانس‌ زیاد نورون ‌ها جلوگیری ‌می ‌کند و با مهار آنزیم‌ تجزیه‌ کننده‌ ی GABA ،غلظت‌ آن‌ را در مغز افزایش‌ می ‌دهد. همچنین ‌این‌ دارو در غلظت‌ های‌ زیاد ، جریان‌ پتاسیم‌ در غشای سلول های‌ مغزی‌ را افزایش‌ می ‌دهدو غشا را هیپرپولاریزه‌ می‌ کند. این دارو از طریق‌ خوراکی‌ به خوبی ‌جذب‌ شده‌ و فراهمی‌ زیستی‌ بیش‌ از 80 درصد دارد. غذا ، جذب‌ این‌ دارو را به تاخیر می ‌اندازد. این‌ دارو در کبد متابولیزه‌ و از طریق‌ کلیه ‌ها دفع‌ می‌ شود.

عوارض جانبی:

گیجی ، تغییرات خلقی یا رفتاری ٬ تاری دید ٬ حرکت‌ های غیرعادی چشم‌ ها به عقب و جلو ، دوبینی ، مشاهده ی لکه در میدان بینایی ٬ افزایش دفعات صرع ٬ کبودی یا خونریزی غیرعادی ٬ بی ‌اشتهایی ٬ تهوع و استفراغ ٬ درد شکمی شدید ٬ خستگی و ضعف ٬ زردی پوست یا چشم‌ها ٬ اسهال ، یبوست ، سرگیجه یا خواب ‌آلودگی خفیف ، سوء هاضمه ، سردرد ، بی ‌قراری ، مشکل در به خواب رفتن ، ریزش مو ، تغییرات دوره ی ماهانه ، بثورات جلدی ، افت مهارت‌ های حرکتی بدنی ، کاهش یا افزایش وزن غیرعادی.

معرفی دارو:

والپروات سدیم یک داروی ضد تشنج است. اغلب همراه با داروهای دیگر برای درمان انواع مختلف صرع مصرف می شود. اما اثر آن شبیه اثر داروهای ضد تشنج دیگر است که تخلیه های الکتریکی را در مغز کاهش می دهند. والپروات سدیم
در درمان بلند مدت مفید است و فاقد اثر تسکینی می باشد. این خاصیت ، آن را برای کودکان مبتلا به صرع آتونیک (که شل شدن ناگهانی تمام عضلات بدن است) یا فقدان حضور ذهن آنی (که در خلال آن به نظر می رسد که شخصی خواب می بیند یا در رویا فرو رفته است) مناسب می سازد.

عوارض نامطلوب:

عوارض جانبی سدیم والپروات کمتر ایجاد می شوند. نارسایی کبد و ناهنجاری های پلاکت و خونریزی از جمله ی آنها هستند.

موارد منع‌ مصرف‌: در بیماری های‌ فعال‌ کبدی‌ و سابقه‌ ی فامیلی‌ نارسایی‌ شدید کبد نباید مصرف‌ شود.

هشدارها:

1ـ قبل‌ از شروع‌ درمان‌ و درطول‌ شش ماه‌ اول‌ درمان‌ با این‌ دارو ، باید عملکرد کبد تحت‌ نظر باشد.

2 ـ در صورت‌ وجود نارسایی شدید کلیوی ‌، لوپوس‌ اریتماتوز سیستمیک‌ یا پورفیری‌ با احتیاط مصرف‌ شود.

3 ـ اختلال‌ عملکرد کبدی (ازجمله‌ نارسایی‌ کبدی‌ کشنده‌) با مصرف‌ این‌ دارو ممکن ‌است‌ در کودکان‌ کمتر از 3 سال ‌، افرادی‌ که‌ اختلالات‌ متابولیک‌ یا دژنراتیو دارند ، درحالت‌ اختلال‌ ارگانیک‌ مغزی‌ یا تشنجات‌ شدید همراه‌ با عقب‌ ماندگی‌ ذهنی ‌، بروز کند.

4 ـ در صورت‌ بروز درد حاد شکمی‌ که ‌ممکن‌ است‌ نشانه‌ ی پانکراتیت‌ باشد ، باید مراقبت‌های‌ لازم‌ انجام‌ شود.

عوارض‌ جانبی‌: تحریک‌ گوارشی ‌، تهوع‌ ، عدم‌ تعادل‌ و رعشه‌ ، افزایش‌ غلظت‌ آمونیاک‌ خون‌ ، افزایش‌ اشتها و وزن‌ ، ریزش‌ موقتی مو ، کاهش‌ پلاکت‌های ‌خون ‌، مهار تجمع‌ پلاکتی ‌، اختلال‌ درعملکرد کبد که‌ به ندرت به‌ نارسایی‌ کشنده‌ ی کبدی منجر می ‌شود. بثورات‌ جلدی‌ ، اغتشاش‌ شعور، ندرت پانکراتیت ‌، کاهش‌ گلبول‌های‌ سفید ، هیپوپلازی‌ گلبول های‌ قرمز، کاهش‌ فیبرینوژن‌ ، آمنوره‌ و نامنظم ‌شدن‌ قاعدگی‌ و ژینکوماستی‌ از عوارض‌ جانبی‌ دارو هستند.

تداخلات دارویی:

دیگر داروهای ضد تشنج می توانند مقدار سدیم والپروات را در خون کاهش دهند. ضدافسردگی ها می توانند اثرات سدیم والپروات را کاهش دهند. کلستیرامین جذب سدیم والپروات خوراکی را کاهش می دهد.

برای خانم های باردار معمولا تجویز نمی شود زیرا ممکن است برای جنین زیان آور باشد. برای خانم های شیرده این دارو در شیر نفوذ می کند البته در حد طبیعی زیان آور نیست. برای اطفال و کودکان از مقدار دارو کم کنید. برای سنین بالای 60  از مقدار دارو کم کنید. مصرف این دارو در حین رانندگی و کارهای دشوار: بیماری اصلی شما و نیز احتمال کاهش هشیاری بر اثر مصرف این دارو اجازه ی این گونه فعالیت ها را نمی دهد.  مصرف این دارو به مدت طولانی می تواند باعث آسیب به کبد شود که احتمال آن در شش ماه اول مصرف بیشتر است. معمولا بررسی میزان دارو در خون لازم است آزمایش خون و کار کبد باید انجام شود.

این‌ دارو غالبا غلظت‌ پلاسمایی‌ فنوباربیتال‌ و فنی ‌توئین‌ و گاهی‌ نیز غلظت‌ پلاسمایی اتوسوکسیمید و پریمیدون‌ را زیاد می‌ کند. داروهای‌ ضد افسردگی‌ و ضد جنون‌ با کاهش‌ آستانه ی ‌تشنج‌ ، با اثر ضد تشنجی‌ این‌ دارو مقابله ‌می ‌کنند. سایمتیدین‌ با مهار آنزیم‌ های ‌کبدی ‌، غلظت‌ پلاسمایی والپروات‌ را افزایش‌ می دهد. تجویز همزمان‌ سایر داروهای ضد صرع‌ ، موجب‌ افزایش‌ سمیت ‌دارو می گردد بدون‌ این که‌ اثرات‌ درمانی‌ آن‌ افزایش‌ یابند ، علاوه‌ بر این‌ ترکیب‌ درمانی‌ ، کنترل‌ درمان‌ را پیچیده‌ می ‌کند. کلروکین‌ با اثر ضد تشنجی‌ این‌ دارو مقابله‌ می کند.

تیاگابین Tiagabine یا گابیتریل(Gabitril)

اساس پیدایش این دارو از اسید نیپکوتیک(acid nipecotic) است که این مولکول توانایی کاهش باز جذب GABA را دارد ولی این فعالیت در درون موجود زنده اتفاق نمی ‌افتد زیرا نمی‌تواند از سد خونی مغزی عبور کند ، به همین منظور زنجیره‌ های آلیفاتیک روی آن سوار کرده اند تا مولکول لیپوفیل شود و نتیجه‌ ی‌ آن به وجود آمدن تیاگابین است که توانایی مهار بازجذب GABA را دارد. هیچ اثری روی دوپامین و نورآدرنالین ندارد. قدرت انحلال آن بالا است اکسیدشده و توسط ادرار دفع می ‌گردد. این دارو هیچ اثری روی غلظت حالت ثابت کاربامازپین ، ویگاباترین ، فنی ‌توئین ندارد. کلیرانس آن توسط کاربامازپین و فنی‌ توئین و فنوباربیتال 50 درصد افزایش می ‌یابد.

عوارض این دارو شامل تومور ٬ گیجی ٬ دپرسیون هستند. نتایج بررسی‌ ها نشان داده اند که تیاگابین در کنترل مانیا و اسکیزوفرنی و همچنین در پروفیلاکسی میگرن استفاده می ‌شود.

توپیرامات Topiramate یا توپامکس(Topamax)

هر دارویی قادر به ایجاد عوارض جانبی است. بسیاری از مصرف کنندگان توپیرامات هیچ گونه عارضه جانبی را متحمل نمی شوند یا اینکه  عوارض جانبی مختصری را تجربه می کنند. فراوانی و شدت عوارض جانبی بستگی به عوامل متعددی دارد مانند مقدار داروی مصرفی ، مدت درمان و میزان آسیب پذیری فرد.

عوارض جانبی احتمالی شامل موارد زیر است:

دستگاه گوارش: تهوع ، درد معده ، یبوست ، اسهال ، استفراغ ، دهان خشک ، التهاب لثه ، تحریک  معده یا روده ، بواسیر، تغییرات در ذائقه.

سیستم عصبی:  سرگیجه ، عدم هماهنگی ، اختلالات گفتاری ، حرکات سریع چشم ، حس غیرطبیعی پوست ، لرزش ، خواب آلودگی ، اشکال در حافظه ، گیجی ، افسردگی ، کاهش اشتها ، آژیتاسیون ، توهم ، واکنش های پرخاش گرانه ، اشکال در تمرکز ، اضطراب ، بی خوابی ، خستگی ، تلون خلقی.

ادراری و تولید مثل: درد سینه (زنان) ، اختلالات قاعدگی ، خون در ادرار ، عفونت مجرای ادراری ، تکرر ادرار، بی اختیاری ادرار، سنگ های کلیوی ، کاهش قوای جنسی ، اشکال در دفع ادرار یا ادرار دردناک.

زونیسامید  Zonisamide  یا زونگران(Zonegran)

در طول دهه های اخیر دارو درمانی صرع پیشرفت چشمگیری داشته است وازسال 1993 با معرفی چیزی در حدود 9 داروی جدید ، گزینه های به مراتب بیشتری برای درمان این بیماری در اختیار پزشکان قرار گرفته است. داروی زونیسامید داروی ضد صرع جدیدی است که از مشتقات سولفونامیدها محسوب می شود و به عنوان درمان کمکی در صرع پارشیال در کودکان بالای 16 سال و بزرگسالان مبتلا به بیماری صرع کاربرد دارد. مصرف این دارو همچنین در درمان اختلال دو قطبی مورد توجه قرار گرفته است.

یکی از نکات جالب توجه در مورد داروی زونیسامید ، تاثیر قابل توجه آن در بهبود علایم ترمور، حرکات غیر اختیاری و دیسکینزی در بیماران مبتلا به پارکینسون است. داروی زونیسامید برای اولین بار در ژاپن عرضه شد و پیش از عرضه ی آن به سایر کشورها ، کارآزمایی های بالینی گسترده ای روی آن صورت گرفت. با بررسی های صورت گرفته ، مشخص شده است که زونیسامید در بسیاری از اختلالات صرعی مقاوم به درمان با سایر داروهای ضد صرع مفید واقع شده است. به طور مثال مشاهده شده است که مصرف دوز  6mg/kg/day زونیسامید در دو دوز منقسم قادر است به شکل کارآیی صرع پارشیال مقاوم به درمان با فنی تویین را کنترل نماید. در بررسی دیگر نیز به کارآیی داروی زونیسامید با دوز mg/kg/day 8-10 درکنترل موارد صرع میوکلونوس مقاوم به درمان با انواع ضد تشنج ها اشاره شده است. همچنین در گزارشی در سال 1988 به کنترل عالی صرع به وسیله ی داروی زونیسامید در کنار دیگر داروهای دیگر ضد صرع برای کنترل وضعیت دو بیمار مبتلا به صرع میوکلونوس مقاوم به درمان با انواع ضد تشنج ها اشاره شده است. در بررسی نیز نشان داده شده که زونیسامید به اندازه ی کاربامازپین ممکن است در کنترل صرع پارشیال مقاوم به درمان با فنی تویین اثرگذار باشد.

مکانیسم عمل:

مکانیسم دقیق عملکرد داروی زونیسامید ناشناخته است. این دارو ممکن است عملکرد خود را از طریق تاثیر بر کانال های سدیم و کلسیم اعمال نماید. نتایج بررسی های فارماکولوژیکی حاکی از آن است که داروی زونیسامید کانال های سدیم را بلوک می نماید و جریان های مربوط به کانال های کلسیم وابسته به ولتاژ تیپ T را کاهش می دهد. متعاقبا دارو سبب پایدار شدن غشای نورونی گردیده و هایپرسینکرونیزاسیون نورونی را فروکش می دهد. این دارو همچنین یک مهار کننده ی ضعیف کربنیک انیدراز است.

متابولیسم و دفع:

داروی زونیسامید 62 درصد دفع ادراری و 3 درصد دفع از راه مدفوع دارد. این دارو درکبد تحت تاثیر واکنش استیلاسیون قرار گرفته و متابولیت ان- استیل زونیسامید را تولید می نماید. متابولیت دیگر این دارو تحت تاثیر ایزوزیم 3A4 سیتوکروم P450 در کبد و به دنبال واکنش های کاهش و باز شدن حلقه ایجاد می گردد و به 2- سولفاموییل استیل فنول موسوم است. زونیسامید متابولیسم خود را القا نمی کند و به این جهت در مقایسه با داروی کاربامازپین که خاصیت خود القایی دارد ، تداخلات به مراتب کمتری را ایجاد می نماید.

مصرف  همزمان  این  دارو  با سایر داروها  از قبیل  آنتی  کولینرژیک ها ،  داروهای  تضعیف کننده ی سیستم اعصاب مرکزی ( CNS ) و خصوصا داروهایی که در درمان صرع مصرف می شوند (ازجمله کاربامازپین ، فنوباربیتال ، فنی توئین ، سدیم والپروات که می توانند باعث کاهش غلظت سرمی زونیساماید شوند).

هشدار:

این دارو ممکن است موجب خواب آلودگی ، گیجی و اختلال در بینایی گردد ، لذا توصیه می گردد همزمان با مصرف این دارو از رانندگی و کار با وسایلی که نیاز به هوشیاری کامل دارند خودداری کنید. در صورت بروز درد در پشت یا معده یا کلیه که می تواند احتمال وجود سنگ کلیه باشد فورا با پزشک معالج تماس بگیرید. این دارو ممکن است موجب تغییر محدودی در نتایج غلظت سرمی ، آلکالین فسفاتاز ، اوره  و کراتینین شود.

مصرف در حاملگی و شیردهی:

این دارو طبق نظر سازمان غذا و دارو (FDA) در گروه  C قرار دارد و در مورد مصرف آن در دوران حاملگی مطالعه ای انجام نشده و مضر بودن آن بررسی نشده است لذا منافع و مضرات  مصرف این دارو باید توسط پزشک متخصص  بررسی شود تا هیچ گونه خطری متوجه جنین نباشد. زونیساماید در شیر مادر ترشح می شود لذا مصرف آن در دوران شیر دهی مجاز نمی باشد و فقط در صورت ضرورت طبق نظر پزشک معالج تجویز شود. دارو در رده ی C بارداری قرار می گیرد و فقط در صورتی می توان آن را در این دوران تجویز نمود که منافع آن بر خطرات احتمالی دارو برای جنین غلبه نماید. ترشح دارو در شیر مشخص نیست و مصرف آن در دوران شیردهی توصیه نمی شود.

عوارض جانبی:

از شایع ترین عوارض دارو می توان به خواب آلودگی ، گیجی ، کاهش اشتها ، کم شدن وزن ، سردرد ، خارش و راش پوستی اشاره کرد. سنگ ادراری در 1.9 تا 3.5 درصد در بیماران غربی دیده شده ولی وقوع آن در بیماران ژاپنی به مراتب کمتر از این مقدار بوده است. با مصرف آب و مایعات فراوان می توان احتمال وقوع این عارضه را تا حد زیادی کم کرد. در موارد نادری این دارو بالقوه ممکن است سبب بروز واکنش های کشنده ی سولفونامیدها گردد که از جمله ی این واکنش ها می توان به سندرم استیونس جانسون اشاره کرد. چنین واکنش هایی معمولا در 2 تا 16 هفته ی اول درمان بروزمی کنند. به همین دلیل توصیه می گردد تا درصورت بروز راش پوستی مصرف دارو قطع گردد.

همچنین موارد نادر کاهش تعریق (اولیگوهیدروز) و هیپرترمی در اطفال نیازمند بستری کردن است. این دارو در بیمارانی که دچار نارسایی حاد کلیه و یا افزایش بطیی و قابل توجه غلظت کراتینین BUN می شوند باید قطع شود. قطع یکباره ی دارو مخاطرات فراوانی را به همراه دارد و مانند دیگر داروهای ضد صرع قطع این دارو باید به صورت تدریجی صورت بگیرد.

موارد منع مصرف:

این دارو در بیمارانی که نسبت به سولفونامیدها حساسیت دارند منع مصرف دارد.

تداخلات دارویی:

زونیسامید تاثیری بر تراز پلاسمایی داروهایی چون فنی تویین ، کاربامازپین و والپروات سدیم ندارد و به نظر نمی رسد که متابولیسم داروهایی که با ایزوزیم های سیتوکروم P450 متابولیزه می شوند تداخلی داشته باشد. داروهایی که سبب القا یا مهار آنزیم های کبدی می شوند ممکن است متابولیسم و کلیرانس زونیسامید و متعاقبا عمر نیمه ی آن را تغییر دهند.


موضوعات مرتبط: بیماری صرع 4
[ جمعه هجدهم شهریور 1390 ] [ 9:47 ] [ دکتر امیرحسین اسماعیلی ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

به وبلاگ دکتر امیرحسین اسماعیلی خوش آمدید

انتشار مطالب وبلاگ ممنوع است
موضوعات وب
امکانات وب