فلج مغزی

 

 

 

Cerebral palsy

 

فلج‌ مغزی‌ عبارت‌ است‌ از یک‌ گروه‌ از اختلالات‌ عضلانی‌ و دستگاه‌ عصبی‌ که‌ در شیرخوارگی‌ آغاز می‌شود و درجات‌ متفاوتی‌ از ناتوانی‌ ایجاد می‌کند. فلج‌ مغزی‌، ارثی‌ نیست‌. این‌ اختلالات‌، دستگاه‌ عصبی‌ مرکزی‌ و دستگاه‌ عضلانی‌ را درگیر می‌سازند.

علایم‌ شایع‌

تعداد و شدت‌ علایم‌ زیر در کودکان‌ دچار فلج‌ مغزی‌، کاملاً متغیر است‌:

- بروز مشکل‌ در مکیدن‌ نوک‌ پستان‌ یا شیشه‌ شیر در همان‌ اوایل‌ شیرخوارگی‌

- فقدان‌ تون‌ عضلانی‌ طبیعی‌ (در مراحل‌ اولیه‌)

- کندی‌ رشد و نمو (راه‌ رفتن‌، صحبت‌ کردن‌)

- سفتی‌ و اسپاسم‌ عضلات‌ (در مراحل‌ بعدی‌)

- درجات‌ متغیری‌ از عقب‌ماندگی‌ ذهنی‌

- مشکل‌ در هماهنگی‌ و تعادل‌ بدن‌

- کری‌

- ژست‌های‌ غیرطبیعی‌ بدن‌

- لوچی‌

- حرکات‌ بی‌هدف‌ بدن‌

- تشنج‌

علل‌

وجود نقایصی‌ در مغز و نخاع‌. علت‌ بروز این‌ نقایص‌ غالباً ناشناخته‌ است‌. در 90% از موارد، آسیب‌ قبل‌ از یا به‌ هنگام‌ تولد رخ‌ می‌دهد. دلایل‌ شناخته‌ شده‌ عبارتند از:

وارد آمدن‌ صدمه‌ به‌ هنگام‌ تولد، از جمله‌ کمبود اکسیژن‌ به‌ طور طولانی‌مدت‌

بروز یک‌ عفونت‌ در مادر در زمان‌ حاملگی‌، که‌ به‌ جنین‌ داخل‌ رحم‌ انتقال‌ یابد؛ به‌ خصوص‌ سرخجه‌

مننژیت‌ یا آنسفالیت‌ در شیرخوارگی‌ یا کودکی‌

عوامل‌ افزایش‌ دهنده‌ خطر

نارس‌ بودن‌

مصرف‌ الکل‌ در زمان‌ حاملگی‌

بروز تشنج‌ در مادر در زمان‌ حاملگی‌

زایمان‌ چند قلویی‌

پیشگیری‌

ترتیبات‌ مراقبت‌ مناسب‌ را در زمان‌ حاملگی‌، شروع‌ درد زایمانی‌، و زایمان‌ فراهم‌ آورید.

در زمان‌ حاملگی‌، رژیم‌ غذایی‌ طبیعی‌ و متعادل‌ داشته‌ باشید.

در زمان‌ حاملگی‌، بدون‌ مشورت‌ با پزشک‌ خود هیچ‌ دارویی‌ مصرف‌ نکنید. به‌ هیچ‌ عنوان‌ الکل‌ ننوشید.

در زمان‌ حاملگی‌، از افراد بیمار و مبتلا به‌ عفونت‌ دوری‌ گزینید.

عواقب‌ مورد انتظار

شدت‌ این‌ نوع‌ اختلال‌ در کودکان‌ بسیار متغیر است‌. امکان‌ دارد کودک‌ دچار فلج‌ مغزی‌، علی‌رغم‌ ناتوانی‌ عضلانی‌ شدید، بسیار با هوش‌ باشد. از بسیاری‌ از کودکان‌ دچار فلج‌ مغزی‌ می‌توان‌ در محیط‌ گرم‌ خانه‌ نگهداری‌ کرد. آن‌ دسته‌ از کودکانی‌ که‌ اختلال‌ خفیف‌تری‌ دارند می‌تواند یک‌ زندگی‌ پربار و تقریباً طبیعی‌ داشته‌ باشند. اما کودکانی‌ که‌ اختلال‌ شدید دارند ممکن‌ است‌ نیازمند مراقبت‌ مخصوص‌ باشند.

عوارض‌ احتمالی‌

ناتوانی‌ دایمی‌

وارد آمدن‌ صدمات‌ به‌ علت‌ نقص‌ در هماهنگی‌ و تعادل‌ بدن‌

درمان

اصول‌ کلی‌

- هیچ‌ راه‌ معالجه‌ای‌ وجود ندارد. اما با درمان‌ مناسب‌ می‌توان‌ به‌ این‌ کودکان‌ کمک‌ کرد.

- روان‌ درمانی‌ یا مشاوره‌ برای‌ کمک‌ به‌ خانواده‌ کودک‌ برای‌ پذیرش‌ وضعیت‌ کودکشان‌ و کمک‌ کردن‌ به‌ وی‌ برای‌ دستیابی‌ به‌ حداکثر توانایی‌ خود

- جراحی‌ برای‌ تصحیح‌ مشکلات‌ عضلانی‌ و بدشکلی‌های‌ مربوطه‌ (گاهی‌)

- مراقبت‌ در مکان‌ مخصوص‌ نگهداری‌ درازمدت‌ کودکان‌ دچار فلج‌ مغزی‌ شدید (گاهی‌)

- با توجه‌ به‌ این‌ که‌ تشخیص‌ زودهنگام‌ مهم‌ است‌، کودک‌ خود را مرتب‌ برای‌ چکاب‌ پیش‌ پزشک‌ ببرید. تشخیص‌ ندادن‌ فلج‌ مغزی‌ ممکن‌ است‌ باعث‌ شود کودک‌ فرصت‌ وارد شدن‌ به‌ برنامه‌های‌ مخصوص‌ برای‌ به‌ حداکثر رساندن‌ رشد و نمو را از دست‌ دهد.

- همواره‌ در مورد خود و کودک‌تان‌ دید مثبت‌ داشته‌ باشید. گاهی‌ نتایج‌ دور از انتظار و خوبی‌ به‌ دست‌ می‌آید.

- با دیگر والدینی‌ که‌ کودکانشان‌ فلج‌ مغزی‌ داشته‌اند مشورت‌ کنید و از آنها راهنمایی‌ و کمک‌ بخواهید.

- در مورد برنامه‌های‌ آموزشی‌ و فیزیوتراپی‌ مخصوص‌ این‌ کودکان‌ و نیز گروه‌های‌ حمایتی‌ تحقیق‌ به‌ عمل‌ آورید تا بتوانید به‌ بهترین‌ درمان‌ دسترسی‌ داشته‌ باشید و توانایی‌های‌ کودکتان‌ را به‌ حداکثر برسانید.

داروها

امکان‌ دارد داروهای‌ ضدتشنج‌ برای‌ کنترل‌ تشنج‌ ضروری‌ شوند.

امکان‌ دارد شل‌کننده‌های‌ عضلانی‌ برای‌ رفع‌ اسپاسم‌ تجویز شوند.

فعالیت‌

کودکتان‌ را تشویق‌ کنید تا هر چقدر می‌تواند فعالیت‌ داشته‌ باشد.

با انجام‌ فیزیوتراپی‌، کار درمانی‌، گفتار درمانی‌، و استفاده‌ از وسایل‌ مخصوص‌ می‌توان‌ به‌ کودک‌ کمک‌ کرد تا به‌ حداکثر توانایی‌ ممکن‌ دست‌ یابد.

رژیم‌ غذایی‌

هیچ‌ رژیم‌ خاصی‌ توصیه‌ نمی‌شود. یبوست‌ شایع‌ است‌ و شاید نیاز به‌ نرم‌کننده‌های‌ مدفوع‌ وجود داشته‌ باشد. 

در این‌ شرایط‌ به‌ پزشک‌ خود مراجعه‌ نمایید

اگر شما در مورد رشد و نمو کودک‌ خود دچار شک‌ شده‌اید یا به‌ فلج‌ مغزی‌ مشکوک‌ هستید.

 

فشار خون بالا

 

 

Hypertension

 

 

 

فشار خون‌ بالا عبارت‌ است‌ از افزایش‌ فشار وارده‌ از جریان‌ خون‌ به‌ دیواره‌ رگ‌های‌ خونی‌. فشار خون‌ بالا گاهی‌ «کشنده‌ بی‌سر و صدا» نامیده‌ می‌شود زیرا تا مراحل‌ انتهایی‌ اکثراً هیچ‌ علامتی‌ ندارد. توجه‌ داشته‌ باشید که‌ فشار خون‌ به‌طور طبعی‌ در اثر استرس‌ و فعالیت‌ بدنی‌ بالا می‌رود، اما فردی‌ که‌ دچار بیماری‌ فشار خون‌ بالا است‌، به‌ هنگام‌ استراحت‌ نیز فشار خونش‌ بالاتر از حد طبیعی‌ قرار دارد.

علایم‌ شایع‌

معمولاً علامتی‌ وجود ندارد مگر این‌ که‌ بیماری‌ شدید باشد. علایم‌ زیر مربوط‌ به‌ بالارفتن‌ فشار خون‌ به‌طور بحرانی‌ هستند:

سردرد؛ خواب‌آلودگی‌؛ گیجی‌

کرختی‌ و مور مور شدن‌ در دست‌ها و پاها

سرفه‌ خونی‌؛ خونریزی‌ از بینی‌

تنگی‌ نفس‌ شدید

علل‌

معمولاً ناشناخته‌ است‌. تعداد کمی‌ از موارد در اثر مشکلات‌ زیر ایجاد می‌شوند:

بیماری‌ مزمن‌ کلیه‌

تنگ‌ شدگی‌ سرخرگ‌ آئورت‌

اختلال‌ در بعضی‌ از غدد درون‌ریز

تصلب‌ شرایین‌

عوامل‌ افزایش‌ دهنده‌ خطر

سن‌ بالای‌ 60 سال‌

چاقی‌؛ سیگار کشیدن‌، استرس‌

وابستگی‌ به‌ الکل‌

رژیم‌ غذایی‌ حاوی‌ نمک‌ یا چربی‌ اشباع‌ شده‌ زیاد

پشت‌ میز نشینی‌

عوامل‌ ژنتیکی‌

سابقه‌ خانوادگی‌ فشار خون‌ بالا، سکته‌ مغزی‌، حمله‌ قلبی‌ یا نارسایی‌ کلیه‌

مصرف‌ قرص‌های‌ تنظیم‌ خانواده‌، استروییدها و بعضی‌ از انواع‌ داروهای‌ مهارکننده‌ اشتها یا دکونژستان‌ها

پیشگیری‌

در حال‌ حاضر راه‌ خاصی‌ برای‌ پیشگیری‌ از فشار خون‌ بدون‌ علت‌ مشخص‌ وجود ندارد. اگر سابقه‌ خانوادگی‌ فشار خون‌ بالا وجود داشته‌ باشد، فشار خون‌ باید مرتباً کنترل‌ شود.

اگر فشار خون‌ بالا زود تشخیص‌ داده‌ شود، زمان‌ با تغییر رژیم‌ غذایی‌، ورزش‌، کنترل‌ استرس‌، ترک‌ دخانیات‌، ننوشیدن‌ الکل‌، و دارو معمولاً باعث‌ پیشگیری‌ از بروز عوارض‌ می‌شود.

عواقب‌ مورد انتظار

با درمان‌ می‌توان‌ از عوارض‌ پیشگیری‌ نمود (البته‌ به‌ غیر از اثرات‌ جانبی‌ احتمالی‌ داروها) امید به‌ زندگی‌ تقریباً در حد طبیعی‌ است‌.

بدون‌ درمان‌، امید به‌ زندگی‌ کاهش‌ می‌یابد زیرا احتمال‌ حمله‌ قلبی‌ یا سکته‌ مغزی‌ زیاد می‌شود.

عوارض‌ احتمالی‌

سکته‌ مغزی‌

حمله‌ قلبی‌

نارسایی‌ احتقانی‌ قلب‌ و ورم‌ ریه‌

نارسایی‌ کلیه‌

درمان

اصول‌ کلی‌

بررسی‌های‌ تشخیصی‌ ممکن‌ است‌ شامل‌ آزمایش‌ خون‌، نوار قلب‌، آنژیوگرافی‌ (عکس‌برداری‌ از عروق‌ با کمک‌ تزریق‌ ماده‌ حاجب‌ و تاباندن‌ اشعه‌ ایکس‌) و نیز سایر عکس‌برداری‌ها باشد.

اهداف‌ درمان‌ با توجه‌ به‌ ویژگی‌های‌ هر فرد تعیین‌ خواهند شد و ممکن‌ است‌ شامل‌ کم‌کردن‌ وزن‌؛ ترک‌ دخانیات‌؛ برنامه‌ ورزش‌ مناسب‌؛ و تغییر شیوه‌ زندگی‌ برای‌ کاهش‌ استرس‌ باشند.

گرفتن‌ فشار خون‌ خودتان‌ را فرا بگیرید و روزانه‌ فشار خون‌ را اندازه‌گیری‌ کنید.

داروها

در صورتی‌ که‌ اقدامات‌ محافظه‌کارانه‌ اثر نداشته‌ باشند، با استفاده‌ از داروهای‌ ضد فشار خون‌ می‌توان‌ فشار خون‌ را پایین‌ آورد.

از مصرف‌ داروهای‌ سرماخوردگی‌ و سینوزیت‌ خودداری‌ کنید. این‌ داروها حاوی‌ افدرین‌ و پسوافدرین‌ هستند که‌ باعث‌ افزایش‌ فشار خون‌ می‌شوند.

فعالیت‌

فعالیت‌ طبیعی‌ همراه‌ با برنامه‌ ورزشی‌ حداقل‌ 3 بار در هفته‌. ورزش‌ باعث‌ کم‌ شدن‌ استرس‌ و حفظ‌ وزن‌ بدن‌ در حد ایده‌آل‌ می‌شود. ورزش‌ حتی‌ ممکن‌ است‌ فشار خون‌ را نیز پایین‌ آورد. در مورد نوع‌ و مقدار ورزش‌ با پزشک‌ خود یا فیزیولوژیست‌ ورزشی‌ مشورت‌ کنید.

رژیم‌ غذایی‌

رژیم‌ غذایی‌ کم‌ نمک‌

در صورت‌ اضافه‌ وزن‌، رژیم‌ لاغری‌ مناسب‌

در این‌ شرایط‌ به‌ پزشک‌ خود مراجعه‌ نمایید

اگر شما یا یکی‌ از اعضای‌ خانواده‌تان‌ علایم‌ فشار خون‌ بالای‌ بحرانی‌ را دارید.

اگر در صورتی‌ که‌ درد قفسه‌ سینه‌ رخ‌ دهد. این‌ ممکن‌ است‌ یک‌ مورد اورژانس‌ باشد. سریعاً درخواست‌ کمک‌ کنید!

اگر علی‌رغم‌ درمان‌، علایم‌ فشار خون‌ بالا ادامه‌ داشته‌ باشند.

اگر علایم‌ جدید و غیر قابل‌ توجیه‌ ظاهر شوند. داروهای‌ مورد استفاده‌ در درمان‌ ممکن‌ است‌ عوارض‌ جانبی‌ به‌ همراه‌ داشته‌ باشند

 

خونریزی خارج سخت شامه ای

 

 

Extradural hemorrhage

 

خونریزی‌ خارج‌ سخت‌شامه‌ای‌ عبارت‌ است‌ از خونریزی‌ در بین‌ استخوان‌ جمجمه‌ و سخت‌شامه‌ (خارجی‌ترین‌ پرده‌ از سه‌لایه‌ پرده‌ای‌ که‌ مغز را می‌پوشانند). این‌ نوع‌ خونریزی‌ امکان‌ دارد با مننژیت‌ اشتباه‌ شود. در فضای‌ بین‌ استخوان‌ جمجمه‌ و سخت‌شامه‌ هماتوم‌ (تجمع‌ خون‌ لخته‌شده‌) به‌وجود می‌آید و این‌ هماتوم‌ سریعاً بزرگ‌ می‌شود و فشار داخل‌ جمجمه‌ را افزایش‌ می‌دهد.

علایم‌ شایع‌

این‌ علایم‌ در عرض‌ 96-24 ساعت‌ پس‌ از وارد آمدن‌ صدمه‌ به‌ مغز رخ‌ می‌دهند:

سردردی‌ که‌ تدریجاً بدتر شود.

خواب‌آلودگی‌ یا از دست‌ دادن‌ هوشیاری‌

تهوع‌ یا استفراغ‌

ناتوانی‌ در حرکت‌ دادن‌ دست‌ها و پاها

تغییر در اندازه‌ مردمک‌ چشم‌ها

کمردرد شدید به‌طور ناگهانی‌

علل‌

وارد آمدن‌ صدمه‌ به‌ مغز

تومور در پرده‌های‌ پوشاننده‌ مغز

ناهنجاری‌های‌ عروقی‌ مادرزادی‌

عوامل‌ افزایش‌ دهنده‌ خطر

مصرف‌ داروهای‌ ضدانعقادی‌

اختلالات‌ خونریزی‌دهنده‌ مثل‌ هموفیلی‌ یا کم‌خونی‌ آپلاستیک‌

صدمات‌. اصولاً صدمات‌ پس‌ از افراد در نوشیدن‌ الکل‌، یا مصرف‌ مواد روان‌گردان‌ بیشتر اتفاق‌ می‌افتند.‌

پیشگیری‌

با اقدامات‌ زیر احتمال‌ آسیب‌ مغزی‌ را کم‌ کنید:

در خودرو کمربند ایمنی‌ ببندید.

در ورزش‌های‌ پربرخورد یا هنگام‌ دوچرخه‌سواری‌ یا موتورسواری‌ از کلاه‌ ایمنی‌ استفاده‌ نمایید.

از مصرف‌ داروهای‌ روان‌گردان‌ قبل‌ از رانندگی‌ خودداری‌ کنید.

حتی‌ در صورت‌ وارد آمدن‌ یک‌ ضربه‌ خفیف‌ به‌ سر به‌ پزشک‌ مراجعه‌ کنید.

عواقب‌ مورد انتظار

با تشخیص‌ زودهنگام‌ و انجام‌ عمل‌ جراحی‌ فوری‌ معمولاً بهبودی‌ کامل‌ حاصل‌ می‌شود.

عوارض‌ احتمالی‌

در صورتی‌ که‌ خونریزی‌ بیش‌ از 24 ساعت‌ طول‌ بکشد، فشار روی‌ مغز مرگبار خواهد بود.

درمان‌

اصول‌ کلی‌

اقدامات‌ تشخیصی‌ مثل‌ عکس‌برداری‌ از جمجمه‌، عکس‌برداری‌ از سرخرگ‌ها، اسکن‌ رادیوسکوپیک‌ و سی‌تی‌اسکن‌

خونریزی‌ خارج‌ سخت‌شامه‌ای‌ یک‌ مورد اورژانس‌ است‌ که‌ باید سریع‌ درمان‌ شود تا آسیب‌ دایمی‌ مغز یا مرگ‌ رخ‌ ندهد. درمان‌ جراحی‌ عبارت‌ است‌ از باز کردن‌ یک‌ سوراخ‌ در جمجمه‌، تخلیه‌ هماتوم‌، و بستن‌ رگ‌ پاره‌شده‌

داروها

داروهای‌ کورتیزونی‌ برای‌ کم‌ کردن‌ تورم‌ داخل‌ جمجمه‌ 

فعالیت‌

تا حدی‌ که‌ قدرتتان‌ اجازه‌ می‌دهد فعالیت‌ خود را حفظ‌ کنید. کار و ورزش‌ را در حد متوسط‌ ادامه‌ دهید. هر زمان‌ که‌ خسته‌ شدید استراحت‌ کنید. اگر صحبت‌ کردن‌ یا کنترل‌ عضلانی‌ شما دچار اختلال‌ شده‌ است‌، شاید نیاز به‌ فیزیوتراپی‌ یا گفتاردرمانی‌ داشته‌ باشید.

رژیم‌ غذایی‌

یک‌ رژیم‌ غذایی‌ طبیعی‌ و متعادل‌ داشته‌ باشید. اگر توانایی‌ خوردن‌ مشکل‌ پیدا نکرده‌ باشد، قاعدتاً احتیاجی‌ به‌ مکمل‌های‌ ویتامینی‌ و معدنی‌ نیست‌.

در این‌ شرایط‌ به‌ پزشک‌ خود مراجعه‌ نمایید

اگر به‌ سر شما ضربه‌ وارد شده‌ است‌ هرچند خفیف‌ و هریک‌ از علایم‌ خونریزی‌ خارج‌ سخت‌شامه‌ای‌ در شما بروز کند. این‌ یک‌ اورژانس‌ است‌.

اگر یکی‌ از موارد زیر هنگام‌ درمان‌ رخ‌ دهد:

ـ تب‌

ـ محل‌ زخم‌ عمل‌ جراحی‌ قرمز، متورم‌، و به‌ لمس‌ حساس‌ شود.

ـ سردرد بدتر شود.

 

تومورهای هیپوفیز

 

 

Pituitary Tumor

 

 

تومورهای‌ هیپوفیز رشد غیرطبیعی‌ در غده‌ هیپوفیز که‌ باعث‌ فعالیت‌ بیش‌ از معمول‌ سایر غدد درون‌ریز می‌گردد. تومورهای‌ هیپوفیز ممکن‌ است‌ خوش‌خیم‌ و یا بدخیم‌ باشند، ولی‌ حتی‌ در صورت‌ بدخیم‌ بودن‌ نیز این‌ تومورها به‌ندرت‌ به‌ سایر نواحی‌ بدن‌ گسترش‌ می‌یابند. تومورهای‌ هیپوفیز در هر دو جنس‌ و در همه‌ سنین‌ دیده‌ می‌شوند، ولی‌ در سنین‌ 50-30 سال‌ شایعترند.

علایم‌ شایع‌

تاری‌ دید، دوبینی‌، منگی‌ یا افتادگی‌ پلک‌ ناشی‌ از فشار تومور بر روی‌ اعصاب‌ چشم‌

سردرد در ناحیه‌ پیشانی‌

تهوع‌ و استفراغ‌

تشنج‌

آبریزش‌ بینی‌

تشنگی‌ بیش‌ از معمول‌

تغییرات‌ در قاعدگی‌

افزایش‌ وزن‌ توجیه‌نشده‌

عقب‌افتادگی‌ رشد یا رشد بیش‌ از حد در کودکان‌

قند خون‌ پایین‌

فشار خون‌ پایین‌

از دست‌ رفتن‌ دید محیطی‌

علایم‌ اختلالات‌ سایر غدد درون‌ریز

علل‌

علت‌ این‌ تومورها ناشناخته‌ است‌، ولی‌ برخی‌ انواع‌ آنها ممکن‌ است‌ ناشی‌ از یک‌ صفت‌ ژنتیکی‌ غالب‌ باشند.

عوامل‌ افزایش‌ دهنده‌ خطر

ناشناخته‌.

پیشگیری‌

پیشگیری‌ خاصی‌ ندارند.

عواقب‌ مورد انتظار

اگر تومور به‌ خارج‌ از هیپوفیز گسترش‌ نیافته‌ باشد با جراحی‌ قابل‌ علاج‌ است‌. در صورت‌ گسترش‌ به‌ سایر نواحی‌ بدن‌ معمولاً عوارض‌ کشنده‌ مورد انتظار است‌.

عوارض‌ احتمالی‌

عوارض‌ زیر ممکن‌ است‌ پس‌ از جراحی‌ تخفیف‌یافته‌ و یا معکوس‌ گردند: کوری‌

از دست‌ رفتن‌ حس‌ بویایی‌

عدم‌ تعادل‌ هورمونی‌ شدید

درمان‌

اصول‌ کلی‌

بررسی‌های‌ تشخیصی‌ ممکن‌ است‌ شامل‌ آزمایش‌های‌ مایع‌ مغزی‌ نخاعی‌ و خون‌، رادیوگرافی‌ جمجمه‌، سی‌تی‌اسکن‌ یا ام‌آرآی‌ مغز، آنژیوگرافی‌ و بررسی‌های‌ بینایی‌ باشد.

درمان‌ ممکن‌ است‌ شامل‌ جراحی‌ به‌منظور برداشت‌ تومور، اشعه‌درمانی‌. هورمون‌درمانی‌ و یا ترکیبی‌ از این‌ سه‌ درمان‌ باشد.

این‌ بیماران‌ باید از دستبند یا گردنبند هشداردهنده‌ طبی‌ که‌ نشان‌دهنده‌ کمبودهای‌ هورمونی‌ آنها و راه‌ درمانی‌ مناسب‌ آن‌ باشد، استفاده‌ کنند.

داروها

مسکن‌ها

داروهای‌ هورمونی‌ به‌عنوان‌ جایگزین‌ کمبودهای‌ هورمونی‌ برای‌ تمام‌ عمر که‌ ممکن‌ است‌ مکرراً نیاز به‌ تنظیم‌ مقدار مصرف‌ آنها باشد.

داروهای‌ ضدسرطان‌

فعالیت‌

پس‌ از جراحی‌ به‌تدریج‌ فعالیت‌های‌ طبیعی‌ خود را از سر بگیرید.

رژیم‌ غذایی‌

رژیم‌ خاصی‌ نیاز نیست‌.

در این‌ شرایط‌ به‌ پزشک‌ خود مراجعه‌ نمایید

اگر شما یا یکی‌ از اعضای‌ خانواده‌ تان دارای‌ علایم‌ تومور هیپوفیز باشید.

بروز موارد زیر پس‌ از جراحی‌:

ـ خونریزی‌ از محل‌ جراحی‌

ـ علایم‌ عفونت‌ عمومی‌، نظیر تب‌، لرز، درد عضلانی‌ و سردرد

ـ ترشح‌ شفاف‌ از بینی‌

ـ عود هریک‌ از علایم‌

 

 

میگرن

 

Headache Migraine

 

میگرن‌ عبارت‌ است‌ از یک‌ نوع‌ سردرد شدید و ناتوان‌کننده‌ معمولا در یک‌ طرف‌ سر، که‌ به‌ همراه‌ آن‌ علایم‌ دیگری‌ مثل‌ تهوع‌، استفراغ‌ و مشکلات‌ بینایی‌ وجود دارند. حمله‌ این‌ سردرد می‌تواند 72-2 ساعت‌ طول‌ بکشد. حملات‌ میگرن‌ در بعضی‌ از افراد ممکن‌ است‌ به‌طور هفتگی‌ رخ‌ دهند، در حالی‌ که‌ در بعضی‌ دیگر ممکن‌ است‌ حتی‌ یک‌ بار نیز در سال‌ رخ‌ ندهند. میگرن‌ هر دو جنس‌ را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد، اما در زنان‌ شایع‌تر است‌.

علایم‌ شایع‌

ماهیت‌ حملات‌ در افراد مختلف‌ متفاوت‌ است‌ و گاهی‌ در یک‌ فرد خاص‌ نیز ممکن‌ است‌ حملات‌ شبیه‌ هم‌ نباشند. علایم‌ حمله‌ کلاسیک‌ میگرن‌ به‌ ترتیب‌ زیر ظاهر می‌شوند:

پیش‌ درآمد حمله‌ سردرد که‌ ممکن‌ است‌ به‌ صورت‌ مشکلات‌ بینایی‌، شنوایی‌ یا بویایی‌ باشد. شایع‌ترین‌ علامت‌ عبارت‌ است‌ تاری‌ دید، و به‌ دنبال‌ آن‌ دیدن‌ نقاط‌ نورانی‌ و الگوهای‌ زیگزاگ‌مانند نورانی‌. مشکلات‌ بینایی‌ ممکن‌ است‌ چندین‌ دقیقه‌ یا حتی‌ چندین‌ ساعت‌ طول‌ بکشند، اما با آغاز سردرد ناپدید می‌شوند.

درد مبهم‌ و آزاردهنده‌ در شقیقه‌ که‌ به‌ تمام‌ نیمه‌ سر در همان‌ طرف‌ گسترش‌ می‌یابد. درد تدریجاً شدید و ضربان‌دار می‌شود. در سایر انواع‌ حملات‌ سردرد میگرنی‌، علایم‌ فوق‌ (مشکلات‌ بینایی‌، سردرد یا استفراغ‌) ممکن‌ است‌ وجود نداشته‌ باشند، یا این‌ که‌ ممکن‌ است‌ علایم‌ دیگری‌ وجود داشته‌ باشند. بعضی‌ از افراد دچار رنگ‌ پریدگی‌، قرمزی‌ چشم‌ها، و آب‌ریزش‌ از بینی‌ یا اشک‌ ریزش‌ از چشم‌ها می‌شوند.

علل‌

تنگ‌ شدن‌، سپس‌ گشادشدن‌ و التهاب‌ رگ‌های‌ خونی‌ که‌ به‌ پوست‌ سر و مغز می‌روند. سردرد زمانی‌ آغاز می‌شود که‌ رگ‌ها دوباره‌ گشاد می‌شوند. حملات‌ سردرد ممکن‌ است‌ در اثر عوامل‌ زیر آغاز شوند:

مشکلات‌ عاطفی‌ احتمالا شایع‌ترین‌ علت‌ بروز حملات‌ میگرنی‌ هستند، اما سردرد لزوما با ناراحتی‌ عاطفی‌ همزمان‌ نمی‌شود به‌ طوری‌ که‌ حملات‌ سردرد غالبا در آخر هفته‌ها که‌ استرس‌ کم‌ شده‌ است‌ رخ‌ می‌دهند.

عادت‌ ماهانه‌

مصرف‌ قرص‌های‌ ضدحاملگی‌

خستگی‌

خوردن‌ بعضی‌ از غذاها

جا انداختن‌ وعده‌ غذایی‌

عوامل‌ افزایش‌ دهنده‌ خطر

استرس‌

سابقه‌ خانوادگی‌ میگرن‌

سیگار کشیدن‌

نوشیدن‌ الکل‌

مصرف‌ بسیاری‌ از داروها

کمبود خواب‌، یا در بعضی‌ از افراد، خوابیدن‌ زیاد

پیشگیری‌

حتی‌المقدور میزان‌ استرس‌ را در زندگی‌تان‌ کم‌ کنید.

مصرف‌ بعضی‌ از داروها می‌تواند در بعضی‌ از افراد از بروز حملات‌ جلوگیری‌ کند.

از عواملی‌ که‌ باعث‌ آغاز حملات‌ سردرد میگرنی‌ می‌شوند در صورت‌ امکان‌ پرهیز کنید.

عواقب‌ مورد انتظار

علایم‌ را می‌توان‌ با درمان‌ کنترل‌ نمود.

الگوی‌ حملات‌ و دفعات‌ بروز آن‌ ممکن‌ است‌ در طی‌ زمان‌ تغییر کنند.

با بالارفتن‌ سن‌، شدت‌ و دفعات‌ حملات‌ کمتر می‌شوند.

عوارض‌ احتمالی‌

ندرتا طول‌ کشیدن‌ حمله‌ میگرن‌ بیشتر از 72 ساعت‌ که‌ منجر به‌ کم‌آبی‌ بدن‌، خستگی‌ و التهاب‌ مغز می‌شود.

ندرتا اعتیاد به‌ داروهای‌ ضد دردی‌ که‌ برای‌ کنترل‌ علایم‌ مورد استفاده‌ قرار می‌گیرند.

درمان‌

اصول‌ کلی‌

معمولاً نیازی‌ به‌ آزمایشات‌ تشخیصی‌ نیست‌، اما ممکن‌ است‌ آزمایش‌ خون‌ یا سی‌تی‌ اسکن‌ برای‌ رد سایر بیماری‌ها انجام‌ گیرند.

به‌ هنگام‌ بروز اولین‌ نشانه‌های‌ حمله‌ میگرنی‌: ـ روی‌ سر خود یک‌ پارچه‌ سرد یا کیسه‌ یخ‌ بگذارید، یا به‌ صورت‌ خود آب‌ خنک‌ بزنید. ـ چندین‌ ساعت‌ در یک‌ اتاق‌ تاریک‌ و آرام‌ دراز بکشید. دو عدد بالش‌ در دو طرف‌ سر خود بگذارید تا سرتان‌ تکان‌ نخورد. در صورت‌ امکان‌ بخوابید. ـ صدا، نور و بوها (خصوصا بوی‌ ناشی‌ از آشپزی‌ و سیگار) را به‌ حداقل‌ برسانید. ـ از مطالعه‌ خودداری‌ کنید.

داروها

هیچ‌ داروی‌ خاصی‌ نسبت‌ به‌ دیگر داروها ارجحیت‌ ندارد و اثر قطعی‌ از هیچ‌ کدام‌ از آنها مورد انتظار نیست‌. برای‌ تخفیف‌ علایم‌ میگرن‌ و پیشگیری‌ از بروز حملات‌، طیف‌ گسترده‌ای‌ از داروها موجود هستند. دستور دارویی‌ را به‌ دقت‌ رعایت‌ کنید.

ارگوتامین‌ها (همراه‌ با کافئین‌) به‌ صورت‌ خوراکی‌، شیاف‌، یا استنشاقی‌

آسپیرین‌، استامینوفن‌ یا ایبوپروفن‌

ترکیب‌ استامینوفن‌ و کدئین‌

آنتی‌هیستامین‌ها برای‌ گشاد کردن‌ رگ‌ها

داروهای‌ ضداستفراغ‌ برای‌ کم‌ کردن‌ تهوع‌ و استفراغ‌

داروهای‌ تنگ‌کننده‌ رگ‌ها

سوماتریپتان‌ به‌ صورت‌ تزریق‌ زیر پوست‌ توسط‌ خود فرد، یا به‌ صورت‌ قرص‌

داروهای‌ مسدودکننده‌ بتا آدرنرژیک‌ یا کانال‌ کلسیمی‌، یا ضدافسردگی‌های‌ سه‌ حلقه‌ای‌ برای‌ پیشگیری‌ از حملات‌، در صورتی‌ که‌ حملات‌ آن‌ قدر شدید باشند یا تعداد آنها آن‌ قدر زیاد باشد که‌ شما از کار و زندگی‌ خود باز بمانید. این‌ داروها ممکن‌ است‌ اثرات‌ جانبی‌ نامطلوبی‌ داشته‌ باشند و امکان‌ دارد در همه‌ افراد نیز مؤثر نباشند.

فعالیت‌

به‌ هنگام‌ بروز حملات‌ استراحت‌ کنید. در بین‌ حملات‌ ورزش‌ کنید تا آمادگی‌ جسمانی‌ مناسبی‌ داشته‌ باشید.

به‌ هنگام‌ حمله‌ رانندگی‌ نکنید و از کار با وسایل‌ و ماشین‌های‌ خطرناک‌ خودداری‌ کنید.

رژیم‌ غذایی‌

به‌ دلیل‌ این‌ که‌ در بعضی‌ از موارد، حملات‌ در اثر خوردن‌ یک‌ ماده‌ غذایی‌ خاص‌، مثل‌ پنیر یا شکلات‌، آغاز می‌شوند، سعی‌ کنید چیزهایی‌ را که‌ قبل‌ از بروز هر حمله‌ خورده‌اید یادداشت‌ نمایید. از خوردن‌ آن‌ دسته‌ از مواد غذایی‌ که‌ به‌ نظر باعث‌ آغاز حمله‌ میگرنی‌ می‌شوند خودداری‌ کنید. به‌ غیر از این‌ نکته‌، رژیم‌ خاصی‌ توصیه‌ نمی‌شود.

در این‌ شرایط‌ به‌ پزشک‌ خود مراجعه‌ نمایید

اگر شما یا یکی‌ از اعضای‌ خانواده‌تان‌ دچار حمله‌ میگرنی‌ شده‌اید که‌ علی‌رغم‌ درمان‌، بیش‌ از 24 ساعت‌ طول‌ کشیده‌ است‌.

در صورتی‌ که‌ حملات‌ مکرر میگرن‌ باعث‌ افتادن‌ شما از کار و زندگی‌ شوند.

 

 

نارسایی غده هیپوفیز

 

Pituitary Gland Underactive

  

 

نارسایی‌ غده‌ هیپوفیز کم‌کاری‌ غده‌ هیپوفیز که‌ منجر به‌ ترشح‌ ناکافی‌ هورمون‌های‌ مترشحه‌ از هیپوفیز می‌گردد. قسمت‌ قدامی‌ هیپوفیز هورمونهای‌ زیر را تولید می‌کند:

هورمون‌ رشد

هورمون‌ محرک‌ تیرویید (TSH)

هورمون‌ محرک‌ غده‌ فوق‌ کلیه‌ (ASH)

هورمون‌های‌ محرک‌ غدد جنسی‌ قسمت‌ خلفی‌ هیپوفیز هورمونهای‌ زیر را تولید می‌کند:

هورمون‌ ضدادراری‌ که‌ با تأثیر بر کلیه‌ها غلظت‌ و مقدار ادرار را تنظیم‌ می‌کند.

اکسی‌توسین‌ که‌ محرک‌ انقباضات‌ رحمی‌ در طی‌ زایمان‌ و ترشح‌ شیر در طی‌ شیردهی‌ است‌.

 

علایم‌ شایع‌

نامنظمی‌ قاعدگی‌

ناتوانی‌ جنسی‌؛ ناباروری‌

کاهش‌ قند خون‌ و ضعف‌؛ کاهش‌ فشار خون‌

عدم‌ تحمل‌ سرما و استرس‌

عقب‌افتادگی‌ رشد در کودکان‌ (بروز پس‌ از شش‌ماهگی‌)

فقدان‌ صفات‌ ثانویه‌ جنسی‌ که‌ در بلوغ‌ ظاهر می‌گردند، نظیر تغییرات‌ صدا، تکامل‌ پستان‌ و رشد موهای‌ ناحیه‌ تناسلی‌

تغییرات‌ روانی‌، از قبیل‌ سایکوز (روان‌پریشی)

بیحالی‌ شدید

سردرد مداوم‌

افزایش‌ مقدار و تکرر ادرار

 

علل‌

ناشناخته‌ (گاهی‌)

آسیب‌ شدید سر همراه‌ فشار بر غده‌ هیپوفیز (معمولاً ناشی‌ از خونریزی‌ داخل‌ مغزی‌)

کاهش‌ جریان‌ خون‌ غده‌ هیپوفیز در مادر پس‌ از خونریزی‌ شدید و شوک‌ حین‌ زایمان‌

تومورهای‌ غده‌ هیپوفیز

عفونت‌ مغزی‌

آنوریسم‌ عروقی‌ در قاعده‌ مغز

 

عوامل‌ افزایش‌ دهنده‌ خطر

سابقه‌ خانوادگی‌ اختلالات‌ هیپوفیز

بارداری‌

 

پیشگیری‌

اقدام‌ به‌ درمان‌ طبی‌ آسیب‌ها، عفونت‌ها یا تومورهای‌ زمینه‌ساز نارسایی‌ غده‌ هیپوفیز، در صورت‌ شناسایی‌ شدن‌.

عواقب‌ مورد انتظار

معمولا با جراحی‌ یا جایگزین‌ نمودن‌ هورمون‌های‌ هیپوفیز، تیرویید، غده‌ فوق‌ کلیه‌ و هورمون‌های‌ جنسی‌ قابل‌ درمان‌ است‌.

عوارض‌ احتمالی‌

نارسایی‌ هورمونی‌ و مرگ‌، در صورت‌ عدم‌ درمان‌.

درمان‌

اصول‌ کلی‌

بررسی‌های‌ تشخیصی‌ ممکن‌ است‌ شامل‌ آزمایش‌های‌ خون‌ برای‌ ارزیابی‌ سطح‌ هورمون‌ها و عملکرد آنها، سی‌تی‌اسکن‌ سر و رادیوگرافی‌ جمجمه‌ باشد.

درمان‌ با هدف‌ برطرف‌ کردن‌ علت‌ زمینه‌ای‌ نارسایی‌ هیپوفیز و تأمین‌ جایگزین‌ هورمونی‌ کافی‌ انجام‌ می‌شود.

جراحی‌ برای‌ برداشتن‌ تومورها یا لخته‌های‌ خون‌ ناحیه‌ هیپوفیز، در صورت‌ لزوم‌ انجام‌ می‌گیرد.

بیمار باید از یک‌ دستبند یا گردنبند حاوی‌ هشدارهای‌ طبی‌ که‌ نشان‌دهنده‌ کمبودهای‌ هورمونی‌ وی‌ و راه‌ درمان‌ مناسب‌ آنها باشد استفاده‌ کند.

داروها

داروهای‌ هورمونی‌ برای‌ جایگزین‌ کردن‌ هورمونهایی‌ که‌ هیپوفیز توانایی‌ تولید آنها را ندارد.

مسکن‌ها پس‌ از جراحی‌

آنتی‌بیوتیک‌ها یا داروهای‌ ضدویروسی‌ در مدتی‌ که‌ عامل‌ این‌ عارضه‌ عفونت‌ها باشند.

فعالیت‌

در حد توان‌ به‌ فعالیت‌های‌ خود ادامه‌ دهید.

رژیم‌ غذایی‌

رژیم‌ خاص‌ نیاز نیست‌.

در این‌ شرایط‌ به‌ پزشک‌ خود مراجعه‌ نمایید

اگر شما یا یکی‌ از اعضای‌ خانواده‌ تان دارای‌ علایم‌ نارسایی‌ غده‌ هیپوفیز باشید.

بروز علایم‌ عفونت‌ پس‌ از جراحی‌، نظیر تب‌، بیحالی‌ و درد عضلانی‌

اگر دچار علایم جدید و غیرقابل توجیه شده اید‌. داروهای‌ تجویزی‌ ممکن‌ است‌ با عوارض‌ جانبی‌ همراه‌ باشند.

 

 

نوروپاتی محیطی

 

Peripheral Neuropathy

 

نوروپاتی‌ محیطی‌ (نوریت‌ محیطی‌) گروهی‌ از علایم‌ ناشی‌ از اختلالات‌ اعصاب‌ حسی‌ یا حرکتی است‌. همه‌ اعصاب‌ منتهی‌ به‌ عضلات‌، عروق‌ خونی‌ و پوست‌ ممکن‌ است‌ درگیر شوند. نوروپاتی‌ محیطی‌ معمولا انگشتان‌ دست‌ و پا، دست‌، پا، قسمت‌های‌ پایینی‌ اندام‌های‌ فوقانی‌ و تحتانی‌ را درگیر ساخته‌ و ممکن‌ است‌ با اختلال‌ کنترل‌ ادرار یا مدفوع‌ همراه‌ باشد.

علایم‌ شایع‌

علایم‌ معمولاً به‌ تدریج‌ ظاهر می‌گردند:

- گزگز و کرختی‌ که‌ از دست‌ها و پاها شروع‌ شده‌ و به‌ تدریج‌ گسترش‌ می‌یابد.

- ضعف‌ عضلانی‌ تدریجی‌ در سراسر بدن‌ به‌ صورت‌ یک‌ طرفه‌ یا دو طرفه‌. این‌ عارضه‌ در نواحی‌ مشابه‌ در دو طرف‌ ( قرینه‌ ) بروز می‌کند.

- درد تیرکشنده‌ که‌ اغلب‌ شب‌ها بدتر است‌. درد با لمس‌ یا تغییرات‌ درجه‌ حرارت‌ بدتر می‌شود.

- زخم‌های‌ بدون‌ درد برروی‌ انگشتان‌ دست‌ یا پا

- پوست‌ خشک‌ رنگ‌ پریده‌ و حساس‌ به‌ لمس‌

- کاهش‌ وزن‌ کمردرد شدید یا بی‌اختیاری‌ ادرار یا مدفوع‌، در صورتی‌ که‌ نوروپاتی‌ ناشی‌ از بیماری‌ دیسک‌ بین‌ مهره‌ای‌ باشد. ‌ ‌ ‌

علل‌

واکنش‌ به‌ داروها یا مواد شیمیایی‌ از قبیل‌ امتین‌، هگزوباربتیال‌، کلربوتانول‌، سولفانامیدها، فنی‌توئین‌، نیتروفورانتوئین‌، فلزات‌ سنگین‌، مونوکسیدکربن‌، حلال‌ها، یا سموم‌ صنعتی‌. گاهی‌ تداخل‌ اثر داروهای‌ تجویز شده‌ برای‌ افراد دچار بیماری‌های‌ قلبی‌ ـ عروقی‌ سبب‌ این‌ علایم‌ می‌شود:

- عارضه‌ یک‌ بیماری‌ زمینه‌ای‌، نظیر دیابت‌ شیرین‌، اعتیاد به‌ الکل‌، کمبود ویتامینی‌، کم‌خونی‌ ناشی‌ از کمبود ویتامین‌ ـ ب‌12 یا اختلالات‌ تیرویید

- تغذیه‌ نامناسب‌

- اختلالات‌ سوءجذب‌

- واکنش‌های‌ خودایمنی‌

- ضربه‌ یا فشار برروی‌ یک‌ عصب‌

- استفراغ‌ بیش‌ از حد، از قبیل‌ استفراغ‌ اوایل‌ بارداری‌

- کم‌کاری‌ تیرویید

- پورفیری‌ حاد

- عارضه‌ دیالیز

- پارگی‌ دیسک‌ بین‌ مهره‌ای‌

- بعضی‌ اختلالات‌ ارثی‌ ‌

 

عوامل‌ افزایش‌ دهنده‌ خطر

- بزرگسالان‌ بالای‌ 60 سال‌

- مصرف‌ داروهای‌ ذکر شده‌ در بالا در قسمت‌ علل ، به‌ خصوص‌ مصرف‌ چند نوع‌ از این‌ داروها

- تماس‌ با مواد شیمیایی‌ ذکر شده‌ در بالا در قسمت‌ علل

- تغذیه‌ نامناسب‌، نظیر اعتیاد به‌ الکل‌

- کنترل‌ نامطلوب‌ بیماری‌ دیابت‌

- سابقه‌ خانوادگی‌ نوروپاتی‌ ‌ ‌ ‌

 

پیشگیری‌

تا حدامکان‌ از موارد ذکر شده‌ در قسمت‌ «علل‌» و «عوامل‌ افزایش‌دهنده‌ خطر» اجتناب‌ کنید.

عواقب‌ مورد انتظار

موارد خفیف‌ با تشخیص‌ و درمان‌ علت‌ زمینه‌ای‌ قابل‌ علاج‌ است‌. موارد شدید ممکن‌ است‌ غیرقابل‌ علاج‌ باشد، ولی‌ در این‌ موارد نیز درمان‌ به‌ بهبود علایم‌ کمک‌ می‌کند.

عوارض‌ احتمالی‌

درد مزمن‌ و ناتوانی‌ ‌ ‌ ‌ ‌

درمان‌

اصول‌ کلی‌

- بررسی‌های‌ تشخیصی‌ ممکن‌ است‌ شامل‌ آزمایش‌های‌ خون‌، ادرار، اندازه‌گیری‌ سطح‌ ویتامین‌ ـ ب‌12 سرم‌، آزمایش‌های‌ تیرویید و بررسی‌ مایع‌ نخاع‌؛ رادیوگرافی‌؛ نوار عضله‌ (بررسی‌ اختلالات‌ عصب‌ عضله‌ از طریق‌ ثبت‌ فعالیت‌ الکترویکی‌ عضلات‌) و بررسی‌های‌ هدایت‌ عصبی‌ باشد.

- مهمترین‌ جنبه‌ درمانی‌ عبارتست‌ از شناسایی‌ علت‌ زمینه‌ای‌ نوروپاتی‌ و اصلاح‌ آن‌ در صورت‌ امکان‌. به‌ عنوان‌ مثال‌، شناسایی‌ و حذف‌ مواد سمی‌، اصلاح‌ کمبودهای‌ تغذیه‌ای‌ یا خودداری‌ از مصرف‌ الکل‌

- تمرین‌های‌ بازخورد زیستی‌ برای‌ آموزش‌ دادن‌ روش‌های‌ آسوده‌سازی‌ ممکن‌ است‌ برای‌ تخفیف‌ درد سودمند باشد.

- معاینه‌ دست‌ها و پاها هر روز توسط‌ خود بیمار برای‌ یافتن‌ زخم‌ها احتمالی‌

- تمیز نگه‌داشتن‌ پاها و کوتاه‌کردن‌ ناخن‌های‌ پا در حد مناسب‌ و استفاده‌ از کفش‌ با اندازه‌ مناسب‌

- جراحی‌ برای‌ کاهش‌ فشار برروی‌ عصب‌، اگر عصب‌ تحت‌ فشار باشد.

داروها

برای‌ درد خفیف‌ استفاده‌ از داروهای‌ بدون‌ نسخه‌ نظیر آسپیرین‌ یا استامینوفن‌ ممکن‌ است‌ کافی‌ باشد.

داروهایی‌ برای‌ درمان‌ بیماری‌ زمینه‌ای‌ ممکن‌ است‌ تجویز شود.

فعالیت‌

اگرنوروپاتی‌ محیطی‌ در فعالیت‌های‌ طبیعی‌ اختلال‌ ایجاد کرده‌ باشد درمان‌ فیزیکی‌ ممکن‌ است‌ سودمند باشد.

در صورت‌ وجود اختلال‌ در حفظ‌ تعادل‌، استفاده‌ از عصا یا سایر وسایل‌ حمایتی‌ هنگام‌ راه‌ رفتن‌ توصیه‌ می‌گردد.

نصب‌ نرده‌ در نزدیک‌ وان‌ حمام‌ (به‌ عنوان‌ تکیه‌گاه‌ دست‌ برای‌ جلوگیری‌ از لیز خوردن‌)

رژیم‌ غذایی‌

رژیم‌ خاصی‌ نیاز نیست‌. مکمل‌های‌ ویتامینی‌ و موادمعدنی‌ احتمالاً لازم‌ خواهد بود. مصرف‌ پیریدوکسین‌ (ویتامین‌ ـ ب‌6) ممکن‌ است‌ سودمند باشد.

در این‌ شرایط‌ به‌ پزشک‌ خود مراجعه‌ نمایید

اگر شما یکی‌ از اعضای‌ خانواده‌ تان دارای‌ علایم‌ نوروپاتی‌ محیطی‌ باشید.

- اگر علایم‌ (به‌ خصوص‌ ضعف‌ عضلانی‌) با وجود درمان‌ تداوم‌ یافته‌ یا بدتر شود.

- بروز یک‌ ساییدگی‌ یا یک‌ زخم‌ باز

 

 

دستگاه تعادلی

 

 

Vestibular System

 

برای هرکسی اتفاق افتاده که به عللی تعادل خود را از دست داده و در آستانه سقوط قرار گرفته است ٬ اما در‌‌ همان لحظه با رفلکسی به نام رفلکس قائم شدن (righting reflex) تعادل خود را به دست آورده است. این عمل به طور غیر ارادی به وسیله بخش وستیبولار (Vestibular) عصب هشتم مغزی انجام می‌گیرد ٬ بدین طریق: گیرنده‌های دستگاه تعادلی که در مجاری نیم دایره‌ای ٬ ساکول و یوتریکول گوش داخلی قرار دارند با حرکت مایع Endolymph تحریک می‌شوند ٬ تنه نورونی این گیرنده‌ها در گانگلیون وستیبولار واقع در انتهای سوراخ داخلی گوش می‌باشد ٬ آکسون این نورون‌ها برای سیناپس با دومین نورون دستگاه تعادلی به هسته‌های وستیبولار واقع در زوایای طرفی کف بطن چهارم می‌روند ٬ آکسون نورون‌های هسته وستیبولار خارجی ٬ مجرای وستیبولواسپینال لترال را می‌سازند. اما آکسون نورون‌های هسته‌های وستیبولار داخلی ٬ بالایی و پایینی مجرای وستیبولواسپینال مدیال یا داخلی را تشکیل می‌دهند. مجرای وستیبولواسپینال‌های داخلی و خارجی به شاخ‌های جلوی ماده خاکستری نخاع می‌روند و با نورون‌های حرکتی آن‌ها سیناپس می‌کنند که نتیجه آن دو نوع رفلکس می‌باشد. یکی رفکلس اکستنسور (رفلکس بازدارنده) که در عضلات باز کننده طرفی که امکان افتاده وجود دارد انجام می‌گیرد و دیگری رفلکس فلکسور (رفلکس تاکننده) که در طرف مقابل صورت می‌گیرد که نتیجه آن به دست آوردن تعادل است.

ارتباط دستگاه تعادلی با مخچه (Vestibulocerebllar connection)

مخچه مرکز هماهنگی و کنترل اعمال حرکتی و تعادل است ٬ بدین منظور رشته‌هایی از هسته‌های وستیبولار خارجی و بالایی از طریق پایه مخچه‌ای وارد لب Flocculonodular مخچه می‌شوند. به علاوه آکسون نورون‌های اول که در هسته‌های وستیبولار سیناپس نکرده‌اند ابتدا به لب فلوکوندولار و سپس به هسته Fastigial مخچه می‌روند و از آنجا به هسته‌های وستیبولار طرف مقابل می‌رسند تا با نورون‌های حرکتی سیناپس کنند.

ارتباط دستگاه تعادلی با اعصاب عضلات چشم

سیستم وستیبولار علاوه بر تعادل بدن ٬ حرکات کره چشم را هم کنترل می‌نمایند. به طور مثال ٬ وقتی که به چیزی نگاه می‌کنیم ٬ اگر سر را با طرف دیگر بچرخانیم ٬ در وضعیت جدید کره‌های چشم به طرف آن چیز می‌چرخند تا به دیدن آن چیز ادامه دهند ٬ مکانیسم آن بدین طریق است. زمانی که سر را به طرقی می‌چرخانیم مایع اندولف در مجاری نیم دایره‌ای خارجی به حرکت می‌آید و گیرنده‌های موئی شکل را تحریک می‌کند ٬ این تحریک به گانگلیون وستیبولار و سپس به هسته‌های وستیبولار می‌رسد و از آنجا به طرف بالا می‌رود تا در پل و مغز میانی به هسته‌های اعصاب سوم ٬ چهارم ٬ و ششم مغزی برسد و موجب حرکت کره چشم گردد.

ارتباط هسته‌های وستیبولار با نخاع

آکسون‌های دومین نورون‌های تعادلی هسته وستیبولار خارجی وارد نخاع می‌شوند و در ستون سفید جلوی (white ventral column) نخاع ٬ مجرای وستیبولواسپینال لترال را می‌سازند که به نورون‌های شاخ جلوی نخاع می‌روند و موجب عمل رفلکس می‌شوند.

بعضی از آکسون‌های دومین نورون‌های تعادلی که در هسته‌های وستیبولار بالایی ٬ پایینی و داخلی قرار دارند از خط وسط می‌گذرند و به طرف مقابل می‌روند و به نورون‌های حرکتی شاخ جلوی نخاع می‌رسند و موجب رفلکس می‌شوند ٬ این راه تعادلی اخیر را مجرای وستیبولواسپینال مدیال می‌گویند.

مخچه و راه‌های آن (Cerebellum and its pathways)

مخچه مرکز کنترل و هماهنگی حرکات ارادی ٬ تعادل و تون عضلات است بنابراین ضایعات مخچه حرکات را ناهماهنگ ٬ کند و کم قدرت می‌کند. اطلاعات مخچه به وسیله راه‌های زیر تامین می‌شود:

۱- راه‌های نخاعی مخچه‌ای (Spinocerebellar pathways)

این راه‌ها حس‌های عمقی را از عضلات ٬ وتر‌ها و مفاصل به مخچه منتقل می‌کنند. مسیر راه‌های نخاعی مخچه‌ای برای نیمه بالایی و پایینی بدن متفاوت است. در نیمه پایینی بدن گیرنده‌های راه نخاعی مخچه‌ای اطلاعات دریافتی را به تنه سلولی خود که در گانگلیون ریشه پشتی اعصاب نخاعی قرار دارند منتقل می‌کنند. آکسون‌های نورون‌های اول با دومین نورون این راه که در شاخ پشتی ماده خاکستری نخاع می‌باشند سیناپس می‌کنند. آکسون‌های نورون‌های دوم دو دسته می‌شوند:

دسته اول

در‌‌ همان طرف نخاع در ستون سفید طرفی به سمت بالا می‌روند و مجرای نخاعی مخچه‌ای خلفی را می‌سازند که از طریق پایه مخچه‌ای پایینی به‌‌ همان طرف مخچه وارد می‌شوند.

دسته دوم

در نخاع تقاطع می‌کنند و به طرف مقابل می‌روند و در ستون سفید جلو ٬ مجرای نخاعی مخچه‌ای قدامی را می‌سازند که از پایه مخچه‌ای بالایی می‌گذرد و به طرف دیگر مخچه داخل می‌گردد. در نیمه بالایی بدن گیرنده‌های راه نخاعی مخچه‌ای به تنه سلولی خود که در گانگلیون ریشه پشتی اعصاب نخاعی است وارد می‌شوند ٬ آکسون نورون‌های اول پس از ورود به شاخ پشتی ماده خاکستری با دومین نورون خود که در هسته کونئات Cuneate فرعی‌‌ همان طرف قرار دارد سیناپس می‌کند و در ستون سفید طرفی به طرف بالا می‌رود و مجرای نخاعی مخچه‌ای خلفی را می‌سازد که از راه پایه مخچه‌ای پایینی داخل مخچه می‌شود. مجرای نخاعی مخچه عقبی و جلوی قسمت اصلی راه‌های عمقی را تشکیل می‌دهند که به مخچه می‌روند.

راه‌های عمقی دیگری چون تری جمینوسربرال وجود دارند که حس‌های عمقی عضلات جونده و مفصل گیجگاهی فکی را منتقل می‌کند.

راه مخچه‌ای دهلیزی (vestibulocerebellar tract)

از مجاری نیم دایره‌ای گوش داخلی شروع می‌شود و اطلاعات مربوط به تعادل بدن را به مخچه مخابره می‌کند. این راه از طریق پایه مخچه‌ای پایینی‌‌ همان طرفی که قرار دارد داخل مخچه می‌گردد و به مرکز تعادل بدن یعنی فلوکولوندولار می‌رسد.

راه قشری پلی مخچه ای

وقتی که کورتکس مغزی دستور حرکت را به آخرین نورون حرکتی واقع در شاخ جلوی ماده خاکستری نخاع صادر می‌کند ٬ مخچه باید اطلاعاتی درباره موضوع فرمان ٬ نام عضله ٬ شدت و ضعف حرکت داشته باشد ٬ این اطلاعات به وسیله مجرای قشری پلی مخچه‌ای به مخچه می‌رسد ٬ بدین طریق که رشته‌های عصبی که از کورتکس مغزی شروع می‌شوند پس از عبور از کپسول داخلی و مغز میانی در ناحیه پل مغزی با دومین نورون این راه سیناپس می‌کند ٬ آکسون نورون دوم به طرف مقابل می‌رود و از طریق پایه مخچه‌ای میانی وارد مخچه می‌شود.