بیماری آلزایمر

Alzheimer's disease

 

 

مقدمه

بیماری آلزایمر ، دمانس یا زوال عقل پیری از نوع آلزایمر ، شایع ترین شکل زوال عقلی است. این بیماری علاج ناپذیر ، تحلیل برنده و مرگ آور را برای اولین بار روانپزشک و آسیب شناس عصب آلمانی آلوئیز آلزایمر در سال 1906 معرفی کرد و این نام از او گرفته شد(بیماری آلزایمر به نام ایشان ثبت شده است). غالبا این بیماری در افراد بالای 65 سال بروز می کند ، هر چند آلزایمر زود هنگام با شیوع کمتر می تواند بسیار زودتر از این سن رخ دهد. در سال 2006 میلادی ، 26 میلیون نفر در جهان به این بیماری مبتلا بودند و پیش بینی می شود که تا سال 2050 میلادی از هر 85 نفر یک نفر مبتلا به آلزایمر وجود داشته باشد.

بیماری آلزایمر یک بیماری پیش رونده ، تحلیل برنده ی برنده ی مغز بوده که باعث مختل شدن شدید فکر و حافظه می شود. بیماری آلزایمر شایعترین شکل دمانس یا زوال عقل می باشد.(دمانس یک سندرم متشکل از تعدادی علایم است که از دست دادن حافظه ، قضاوت و استدلال و تغییراتی در خلق و خو ، توانایی های رفتاری و ارتباطی را در بر می گیرد. بیماری های مرتبط با دمانس شامل: دمانس عروقی ، دمانس گیجگاهی-پیشانی یا بیماری پیک ، بیماری کروتزفلد-ژاکوب ، و دمانس لوی بادی می باشند)

این بیماری در ابتدا توسط دکتر آلویز آلزایمر در 1906 شناسایی گردید. او دو علامت از بیماری را توصیف نمود: پلاک ها(plaques)-رسوبات متراکم ریز فراوان پراکنده شده در سرتاسر مغز که برای سلول های مغزی در سطوح اضافی سمی شده و گرهک ها یا کلافه های مارپیچی شکل(tangles) که در فرایندهای حیاتی دخالت کرده و در نهایت سلول های زنده را پر می کنند. زمانی که سلول های مغز تخریب شده و نابود شوند ، مغز به طور چشمگیری در برخی نواحی کوچک می گردد. این کوچک شدگی مغز در طول زمان ادامه خواهد داشت

با پیشرفت بیماری و تاثیر گذاشتن بر روی نواحی از مغز ، توانایی های مختلف مختل می شوند. نتیجه شامل تغییراتی در توانایی ها و رفتار است. در حال حاضر ، زمانی که یک توانایی از دست رود ، بر نمی گردد. با اینحال ، برخی تحقیقات در حال حاضر نشان می دهند که بعضی از بازآموزی ها ممکن می باشند.

اگرچه دوره بیماری آلزایمر برای هر نفر منحصر می باشد ، اما علایم مشترک بسیاری وجود دارد. اولین علایم قابل مشاهده اغلب به اشتباه تصور می شود که مربوط به سن ، یا نشانه هایی از استرس باشد. در مراحل اولیه ، شایع ترین علامت تشخیص داده شده ، ناتوانی در به خاطر آوردن اطلاعات جدید ، مانند اشکال در به خاطر آوردن رویدادها و وقایع جدید می باشد. زمانی که احتمال بیماری آلزایمر می رود ، تشخیص معمولا توسط ارزیابی های رفتاری و آزمایشات شناختی که اغلب با اسکن مغز در صورت لزوم همراه است تایید می شود.

با پیشرفت بیماری ، علایمی از جمله گیجی ، تحریک پذیری ، و پرخاشگری ، نوسانات خلقی ، اختلال زبانی(مشکل تکلم و بیان) ، از دست دادن حافظه به مدت طولانی ، و انزوای بیمار بروز می کنند. به تدریج عملکردهای جسمی از دست رفته ، در نهایت به مرگ منتهی می شود. ارزیابی پیش شناخت فردی مشکل است ، زیرا مدت بیماری متغیر است. بیماری آلزایمر برای یک دوره ی نامشخص زمانی پیش از آن که کاملا ظاهر شود و سال ها به صورت تشخیص داده نشده پیشروی می کند. میانگین طول عمر پس از تشخیص در حدود هفت سال است. کمتر از سه درصد از مبتلایان چهارده سال پس از زمان تشخیص زنده می مانند.

از آنجایی که بیماری آلزایمر قابل علاج نمی باشد و زوال آفرین بوده ، سرپرستی از بیماران ضروری است. نقش پرستار اصلی اغلب به عهده همسر یا بستگان نزدیک بیمار می باشد. در کشورهای توسعه یافته ، بیماری آلزایمر یکی از پرهزینه ترین بیماری ها برای جامعه می باشد.

تاریخچه بیماری:

فلاسفه و پزشکان یونان و روم باستان افزایش دمانس را با پیری مرتبط می دانستند. تا اینکه در سال 1901 ، روان شناس آلمانی آلوئیز آلزایمر اولین مورد شناخته شده بیماری آلزایمر را در یک زن پنجاه ساله به نام       آگوستی دی شناسایی نمود. دکتر آلزایمر پیگیری کرد تا اینکه آن زن در سال 1906 فوت نمود ، او این مورد را اولین بار گزارش نمود. در طول پنج سال بعد ، یازده مورد مشابه در متون پزشکی گزارش گردید ، برخی از آنها هنوز از اصطلاح بیماری آلزایمر استفاده می کنند.

این بیماری در ابتدا به عنوان بیماری مشخص توسط امیل کراپلین بعد از فرونشاندن برخی از مشخصات بالینی(توهمات و هذیان ها) و پاتولوژیکی(تغییرات تصلب شرایین) مندرج در گزارش اصلی آگوستی دی توصیف گردید. او بیماری آلزایمر را به شمار آورد ، همچنین دمانس یا زوال عقل سالخوردگی توسط کراپلین به عنوان زیر شاخه ای از دمانس پیری در ویرایش هشتم از کتاب روان پزشکی منتشر شده ی خود در 1910سال نامیده شد.

این در نهایت به تشخیص بیماری آلزایمر مستقل از سن انجامید. واژه ی دمانس پیری از نوع آلزایمر(SDAT) برای مدتی به منظور توصیف بیماری در افراد بالای 65 سال بکار برده می شد. در نهایت ، واژه ی بیماری آلزایمر به طور رسمی در نامگذاری پزشکی برای توصیف بیماران در تمامی سنین با یک الگوی علامت شایع مشخص ، دوره ی بیماری ، و نوروپاتولوژی انتخاب گردید.

از دست رفتن حافظه که زندگی روزمره را مختل می نماید روند طبیعی پیری نمی باشد. آن ممکن است یکی از علایم بیماری آلزایمر باشد ، بیماری مخرب مغز که زوال عقلی تدریجی را در حافظه ، فکر کردن و مهارت های استدلالی را ایجاد می نماید. هر فردی ممکن است یکی یا بیشتر این علایم را در درجات مختلف تجربه نماید. اگر شما متوجه هر کدام از آنها شدید ، حتما به پزشک مراجعه کنید.